Nu ben ik er ooit in begonnen maar kon m'n draai niet vinden. Het sprak over verlichting en de waarheid in jezelf en allerlei hatseflats waardoor ik het weg wilde leggen.
Via wegen en gesprekspartners ondervond ik mindfullness. Mensen die hebben geleerd te leven in het nu. Misschien denk je nu, waar gáát dit over, maar heel veel mensen leven niet in het nu. Zij leven vaak in het verleden of zijn (over)bezorgd over de toekomst, terwijl zij niet eens weten wat de toekomst brengen zal.
En ik doe dit dus ook. Het is wat de één fladderen noemt en de ander ontaarden. Ik had er schoon genoeg van terug te vallen naar toen en bezorgd te zijn over ooit. Ik wilde weten wat nu eigenlijk was.
Vandaag had ik een studiedag. Zonder dat ik erg in had vlogen m'n gedachten, tijdens de vele speeches, workshops en stukjes cabaret van hot naar her. Totdat ik me ervan bewust werd dat ik het weer aan het doen was! Ik was er niet helemaal bij!
Wat voelde ik nu? Wat merkte ik nu op? Waar ging het nu over? Wat was nu dan precies?
Ik droeg een zwart jurkje. Een antracietkleurige maillot, mijn zandkleurige uggly's en mijn haar zat vandaag in een slag. Ik voelde mijn tenen wiebelen op het schapenvachtje van mijn warme laarzen en voelde mijn billen in de leuning en zitting van de stoel. Het was donker om me heen en er was licht op het podium. Er werd om me heen gelachen en gepraat. Er waren zeer veel mensen aanwezig in de zaal. Ik zag een grote deur met een bordje 'uitgang' erop.
Ik voelde me ongemakkelijk. Ik voelde me naar eigenlijk. Waarom voelde ik me naar? Ik voelde me niet echt veilig want ik zat hier wel maar ik wist niet wat er gebeuren ging en die mensen van het cabaret haalden steeds onverwachts mensen naar voren. Of je nu wilde of niet. Om lekker te kijk te zetten. Wat ik verschrikkelijk vond.
Ik merkte op dat gros van de mensen hartelijk lachtten om de grappenmakerij van het cabaretduo. Ik voelde de tranen in mijn ogen prikken. Soms.
Waarom voelde ik dan die tranen in mijn ogen prikken? Ik merkte op dat de grappenmakerij veelal ten kosten ging van andere mensen. Over kleding, haardracht, opleidingsniveau en andere persoonlijke aspecten. Bovendien vond ik die meneer met zijn grote ronde bril een namaak Marc Marie Huijbregts op acid.
Ik voelde tranen in mijn ogen omdat ik naar huis wilde en wilde janken en wilde bellen naar vriend en wilde janken gewoon! Ik voelde me onveilig, naar en over de pis. Van een studiedag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten