EN POINTE:

Er was een beetje heimwee. Heimwee naar het zijden rose. Ze hield de spitzen in haar handen. Ze hadden in een kast gelegen. Ze glimlachte weemoedig. Sloot haar ogen en ze stond weer op het toneel. Strakke panty, haren in een knot. Zwart balletpak. Beenwarmers. Warming up. Arabesque, battement, pas de chat, releve, sissonne. De beweging. Het ritme. Golven. Dansen. Ze wilde dansen. Ze pakte de spitzen en deed haar sokken uit. Bewoog haar voeten, tenen, omsloot de balletschoen om haar voet. Ging voorzichtig staan. Bewoog de tenen in de neus. Ging voorzichtig lopen. Balancerend op een been. Draaide met haar armen. Keek strak vooruit. Zocht een punt in de verte. Een, twee, drie. Draaide een pirouette. Dat lukte. Het lukte! Ze zweefde, danste, bewoog, vloog! En bij haar laatste tret, de grande finale, liet ze zich in een buiging gaan. Applaus. Het galmen van oorverdovend applaus.