SOMS HEB JE LAST,

van een blinde vlek.

Blinde vlek (psychologie), het onvermogen om voor de hand liggende fenomenen waar te nemen, vooral als ze voor die persoon normaal of vanzelfsprekend zijn.

Datgene wat je herhaaldelijk doet, dat telkens in je nadeel werkt, wat je op de een of andere manier niet ziet terwijl anderen het je toch uitleggen, tijdens of naderhand. Misschien een van de grootste levenslessen; het ontcijferen van blinde vlekken.

Gisteren beschuldigde ik iemand van het hebben van een blinde vlek. Zag deze persoon dan niet hoe het werkte? Wat die persoon deed? Dat door zoiets die persoon straks weer struikelde over wat al herhaaldelijk een struikelblok bleek?

Leer je dan niets van jezelf? Van wat er eerder is gebeurd? Hoe dingen werken? Hoe acties consequenties hebben?
En erger nog, die persoon er iemand anders mee zou krenken? Kwetsen? Benadelen?
Ik was boos, omdat het zo voor de hand lag. De welbekende tekenen aan de wand, het reeds geschreven boek.

En toch moest ik afstand nemen. Een stapje achteruit. Mensen hebben hun eigen verantwoordelijkheden. Besluit men een (domme) actie te ondernemen, (en een ander juichte het toe), dan so be it. Voordat ik er de titel 'bemoeial' door kreeg of erger, alleen omdat ik inzag hoe het (spelletje) werkte, sloot ik op tijd mijn mond.

En later op de avond, toen ik mijn eigen stukje teruglas over het verhaal van Joyce en de Bambi, en terugdacht aan gesproken woorden, werd een van mijn blinde vlekken ontcijferd en snapte ik eindelijk waarom ze mij zo genoemd had.

Maar dat staat weer helemaal los van hierboven getiepte tekst.