MET DE NIEUWE VULLING,

voor m'n kitsch & kitchen organizer ('een meisjes agenda' volgens W) stond ik in de rij bij de V&D.
Ik bekeek het plastic en het getal 2008.

Alles leek zo snel gegaan. Ik bekeek mijn koude handen om het pakketje. Ik bekeek de rij voor me. Mensen met sokken, cadeaupapier. Ik keek om me heen.

Soms haalde tijd je in. Soms was tijd te langzaam. Soms was de tijd verstoppertje aan het spelen. Tijd leek een niet te omvatten draaikolk. Wat was tijd?

Wie speelde er met de tijd? Wie besliste wanneer het tijd was? Wie overtrof de tijd? Wie daagde tijd uit? Wanneer daagde je de tijd uit? Wanneer bleef je kalm en rustig wachten op de tijd? Was het je gevoel?

De rij slonk. Ik legde de vulling voor m'n organizer op de toonbank.
'Is het een cadeautje?'

Ik wilde 'nee' zeggen. Automatisme.
Ik aarzelde even, keek de oudere vrouw aan.
'Ja.
Het is een cadeautje.'

Soms moest je jezelf tijd cadeau doen.