ALS JE JE OGEN SLOOT,

hoorde je de waterval aan warme stralen vanuit je kruin neerdalen langs je oren, je nek en schouders naar beneden. Als je je concentreerde op het geluid, waande je je op een onbewoond eiland, met rotstoppen waar watervallen ruisten.

Rust.

De een nam zijn matje mee onder de arm en deed oefeningen op een new-age-achtige muziek. Herhalingen van klanken terwijl hij luisterde naar zijn ademhaling. In. Uit.In. Uit.

De ander zette een iPod op en liet zich meevoeren op de binnenwereld terwijl de buitenwereld de snelheden van treinen en bussen en fietsen aan haar voorbij liet gaan.

Ze was de trap op gelopen maar was halverwege gestopt. Keek omhoog. Ze zag een paar versleten gymschoenen, lichtgrijze lobberige trainingsbroek met een oud lichtgrijs t-shirt, stoppelbaard op een grauwe huid, krullen door de war en doffe helblauwe ogen.

Er ging een gevoel van troosteloosheid van hem uit, in haar lijf. Ze voelde zich koud en moe. Opeens.

"Hallo buurvrouw." sprak hij zonder emotie. Alsof de leegte sprak, ongemakkelijk en omdat het beleefdheid toonde.

Ze had geknikt, verlegen bijna door deze man met de uitstraling van iemand die nodig een arm om zijn schouders nodig had. Ze was niet de vrouw.

Als ze haar ogen sloot dan hoorde ze het ruisende geluid van een stromende waterval op een onbewoond eiland. Terwijl ze haar scrubhandschoen pakte en het zeep over haar lichaam liet gaan waste ze haar zorgen weg.

Ray LaMontagne - Hold you in my Arms.