Mysterieus.

en hier.

Hier ben ik. deel 3.

Er heerste eerst een verkrampte toestand met mij op het internet. Ik was niet de enige; nog steeds zijn er mensen die met die verkramptheid te maken hebben en er een manier in proberen te vinden daarmee om te gaan.

Hoe ver ga je met jezelf op internet?

Mijzelf op het internet, een persoonlijke blog, met zeker in het begin zeer persoonlijke teksten over mijn dagelijkse zoektocht door het leven en het leven zoekende op de internetlijn. Terwijl het zoeken naar antwoorden en het vragen stellen mijn weblog werd, leerden mensen mij kennen.

Leerden zij mij echt kennen?

Ik stuntelde.
Ik tiepte.
Ik leerde.
Ik voerde discussies.

Ik zweeg.



Hoe zou mijn weblog eruit zien, als ik niet mijzelf was? Wat zou ik zijn op deze internetlijn? Wat zou ik verbergen, blootleggen of veranderen? Als iemand mij was, zou hij of zij net zo persoonlijk zijn, als een ander? Zou die persoon meer teruggetrokken zijn, verkrampt, bedekt?

Tussen de regels door kan je best iemand (goed) leren kennen via het (dagelijkse) meelezen van een persoonlijk weblog.

Maar hoe persoonlijk is persoonlijk?

Zij die verkrampt omgaan met zichzelf vallen hoe dan ook eens door de mand. Ook op internet. Zij zijn de ijdeltuit, de wegvlakking, de avatar, het beeld wat zij verbeteren of weglaten van zichelf. Zij zijn de handen voor hun gezicht, de getiepte stukjes onli ne gezet die ineens weer verdwijnen, het wantrouwen naar de ander met de gedachten en de angsten.

Ik was het ook.
Ik ben het niet.
Meer.



mediame.nl

Reva is écht overal.

Mensen die Reva straks gaan lezen, de eerste bundels zijn inmiddels onderweg, vraag ik om een foto te maken. Zo eentje van de dag waarop ze Witte Koord in de brievenbus zien liggen, of wanneer ze de eerste bladzijde openslaan, of waar Witte Koord zal liggen, weer opgepakt wordt na een korte pauze, of in één ruk uitgelezen wordt. Of misschien maak je notities, krul je ezelsoren of geef je de bundel door aan iemand anders. Je hoeft niet zelf op de foto, als je dat niet wilt, maar ik ben zo benieuwd waar Reva en Witte Koord heen zullen reizen. Het is ten slotte 'De beste roadmovie die je gelezen moet hebben.' -- Erwin Troost.

*foto gemaakt door: Guido Crolla.

Calimero effect.

Kleine mensen kunnen grote dingen. Een rotsvast geloof waar ik aan hecht. Kijk niet naar 'lengte' maar naar het hart. Kijk niet naar tengerheid maar naar het hart. Luister naar puurheid, niet naar medelijden. Veeg uiterlijkheden aan de kant.

Het zal altijd wel een worsteling blijven; het oordeel dat iemand van je heeft aan de buitenkant. 'Een jong koppie' kan leuk zijn, maar heeft vele narigheden. De kunst ervan is het je niet te laten weerhouden jezelf te blijven. Er jonger uitzien is leuk, maar het zegt niets over je intelligentie.

Kwetsbaarheid is geen graadmeter voor een zwak hart. Kleine mensen kunnen grote dingen. Ik kan zelf beslissen hoe warm mijn winterjas aanvoelt. Ik kan zelf beslissen wat ik drinken wil. Ik kan zelf beslissen wat ik wel en niet wil. Ik kan zelf beslissen wie ik ben en wat ik kan. Ik kan zelf beslissen of ik wel of niet op visite wil. Ik kan zelf beslissen.

Ik ben nondeju bijna 35.

Tadaaah!

met een loei van een camera.

Afgelopen zaterdagavond stond ik samen met M. te genieten van al het literaturelureligs dat Crossing Border te bieden had. We luisterden ook naar leuke bandjes. De avond was rijk gevuld met idioot gevulde zalen en flinke geluiden. Goede line ups en veel gezelligheid.



Er liep een meisje rond met kort blond haar in een rode jas. Zij maakte foto's. Veel foto's. Of het nu voor de hobby was of professioneel, mijn aandacht ging uit naar de enorme tele-tele-telelens. Ik wil helemaal niet tuttuttut doen maar met mijn ongelofelijke kleine camera, die niet eens zo heel klein is, maar klein genoeg om zonder acute spitklachten mee te zeulen overal naartoe, kan ik de meest verre plaatjes dichtbij halen. Met een makkie.






Terwijl ik luisterde naar Liam Finn en zijn ontzettend goede medezangeres, en ook nog eens Kathleen Edwards mocht aanschouwen, vroeg ik het me af; waarom moeilijk doen als het makkelijk(er) kan.


Is dat eigenwijzigheid of stoerdoenerij? Of heeft het écht met eindresultaat te maken?

(Voor de info. Ik heb een Canon Powershot SX100 IS. )

wat ik even aan je kwijt wil:

is

- dat dit de vertaling is van één van mijn laatste weblogstukjes in het engels:

And secretly buy at the toy store toys. For an amount of five-and-seventy euros. For the children in the group. And then I am there, in that crowded store full of pink, plastic junk of all sorts of worthless battery that works with bling bling lights and decorations and the like. Where is the time remained a challenging and educational toys? I start to the nostalgia of vroegah. "I am not grown up." I told somebody today. "We were happy enough with a few small gifts. About pietenzak not fully filled plastic laptops, phones and mega Mindy toei. "But you still need a little bit in it." I felt suddenly an old bore. Where is the gratitude of only Pepernoten remained in the regular shoe? A mandarin or marzipan? It is simply flew away over the years and has made way for CDs, stereos and other expensive things that do not buddy smaller-than-small fit. Many children are no longer happy with a ticket, a chain or a sticker. They want big, bigger and most of all, and thank disagree more. A few weeks ago told a child in my group that he had flat screen in his room. I almost fresh licking me in my cup of coffee. Is this really in 2008?

Ik lig er steeds krom van over m'n werktafel.

- dat ik hopeloos aan het wachten ben op de bovenbuurman die sinds vandaag dus een pakket witte koord bundels in zijn bezit heeft, althans, ik denk dat de blauwe brief van de pakketservice gaat over die bestelling. Wat natuurlijk helemaal super zou zijn omdat ik dan jullie de boekjes kan gaan opsturen en dan heb je het vóór sinterklaas binnen!

(Hij is niet thuis.)

- dat ik ook kaarten van witte koord in mijn bezit heb om op te sturen, dus als je wilt ..?

Zelfs als je gevoel veranderen wilt
kun je dat alleen bij jezelf,
althans proberen.
Open staan voor en met open ogen.

Stippel jij ook zo ontzettend je route uit?

-- vraag van een onbekende aan mij vandaag.

je leven omgooien gaat niet altijd vanzelf.

Het is een reisje. Geen snoepreisje, maar een soort van Wizard of Oz ding. Ik heb het gevoel, zeker het afgelopen jaar, bezig te zijn met een soort van paadje bewandelen waardoor ik soms even om het hoekje kijk en misschien 'iets' zie maar nog lang niet alles.

Op mijn rode laarzen ontdek ik de hobbels in de weg en voel ik de kiezelstenen onder mijn zolen. Dat het paadje niet altijd recht loopt maar kronkels kent is inmiddels niet meer een verrassing. Dat het pad een horizon kent is alleen maar een goed gevoel.

Op het moment dat je jezelf overgeeft (wat letterlijk begon begin dit jaar met overgeven) gaat het paadje al bijna zelf zijn pijlen laten zien. Die kant op!

'Die kant op, K!'



Onderweg zijn er mensen die je bijstaan, de weg wijzen, je foppen, je laten verdwalen. En dan is er maar één ding dat je op het rechte pad houdt; je gevoel.

Momenteel ben ik aan het uitvinden waar ik beroepsmatig heen ga. De weg die ik jarenlang bewandelde is niet langer meer de goede weg. Het is tijd voor een ander te bewandelen pad.

Sinterklaas is in het land.

En koopt stiekem bij de speelgoedwinkel speelgoed. Voor een bedrag van vijf-en-zeventig euro. Voor de kindertjes in de groep.

En dan sta ik daar, in die overvolle winkel vol met roze, plastic rotzooi van allerlei prut dat op batterijen werkt met bling bling lichtjes en versiersels en dergelijke. Waar is de tijd gebleven van uitdagend en leerzaam speelgoed? Ik word me bewust van de nostalgie van vroegah.

'Ik ben er niet mee opgegroeid.' vertelde ik aan iemand vandaag. 'Wij waren al blij met een paar kleine cadeautjes. Geen overvolle pietenzak vol plastic laptops, telefoons en mega mindy toei. 'Maar je moet er toch een beetje in mee.'

Ik voelde me een ouwe zeur opeens.

Waar is de dankbaarheid gebleven van enkel pepernoten in de gezette schoen? Een mandarijntje of marsepein? Het is gewoon met de jaren weggevlogen en heeft plaatsgemaakt voor CD's, stereotorens en andere dure dingen die helemaal niet in maatje kleiner-dan-klein passen.

Veel kinderen zijn niet meer blij met een kaartje, een ketting of een stickervel. Zij willen groot, groter en allergrootst en bedanken niet eens meer.
Een paar weken geleden vertelde een kind in mijn groep dat hij een flatscreen in zijn kamer had. Ik verslikte me bijna in mijn kopje koffie.

Hoort dit nu écht bij 2008?

met-k.com

Sinds mijn internetloosheid en alle (on)gemakken daaromheen, en het langzaam herstellen van de pjoeter alsof het een flinke griep gekregen had, met af en toe wat kuchjes en zuchtjes en steuntjes, baal ik van de (on)bereikbaarheid van mezelf.

De reader in mijn email geeft de getallen aan. Sommige blogs heb ik al tijden niet meer gelezen, sommige blogs zijn ergens verder van me verwijderd geraakt en sommige blogs lees ik snel en reageer niet. Meer.

Wat maakt dat het weblog van toen niet meer een weblog is van vandaag?

Is het zoals het leven is en jij en ik groeien? Groeit mijn weblog door verandering van tijd en omstandigheden en vervallen dingen, regels, situaties en zelfs de taal misschien wel? Hoe komt het dat de blogs die ik vroeger las met veel plezier nu niet meer lees? Omdat zij ook veranderd zijn?

Of is het juist omdat zij niet veranderd zijn en ik wel?

Ik kan niet reageren. Mijn pjoeter is nog niet helemaal hersteld van de griepvirus en ik bevind me (wederom) aarzelend en onzeker op digitaal terrein. Aarzelend omdat ik opeens niet meer zeker weet wat ik wel en niet leuk vind aan het internet.

Het is een zoektocht die al een zoektocht was.

Het is een doorlopende zoektocht naar informatiemateriaal, nieuws en het vergaren van informatie bij mensen die bloggen die ik denk te kennen. Sommige weblogmensen kén ik ook. Sommige mensen volgen me al jaren en ik ken hen van een afstand; het zijn de bedradingen en onzichtbare connecties die verbinden in een wereld van internettechnologie.

Ik wil soms reageren maar ik kan het niet.

Mijn empatisch vermogen reikt niet voldoende en andere mensen zullen de woorden wél uitspreken die de ander horen wil. Mijn leefruimte is verwijd. Ik kom op real-life plekken waar ik over zou kunnen schrijven maar de woorden die als tiepletters in het kleine box-je verschijnen van mijn blogger account, een post-create, dekken de lading gewoon niet. Genoeg.

Mijn weblog is aan een verandering bezig. Ik kan het voelen. Ik communiceer op een andere manier met mijn mede-weblog-collegae. Ik lees je wel, maar ik reageer niet meer. Zoveel. Als eerst.

Jullie; weblogcollega's, lurkers, nieuwsgierigen, Googlezoekers en zelfs exen, veranderen ook. Dat is niet erg. Dat is vanzelfsprekend. Misschien zelfs wel de moeite waard. Het zou namelijk betekenen dat het online bestaan van verhalen uit een weblog net zo meegroeit als je leven daarbuiten.

Ik ben met-k.com.
Mijn naam blijft, maar ik verander.
Ook op internet.

an ordinary day in paris.

.

l' escalier de role.

KLIK.

in parijs.

Terwijl ik in het niets staarde, voorbij ramen met oude filmsterren, zag ik hen staan. Twee lange mannen. In een rij.

Nog voor ik het goed en wel doorhad bewogen mijn rode laarzen vanonder snelle benen de hoek om van het restaurantje bij le festival europeen des 4 ecrans richting gekleurd tapijt, bekeek de grote ruggen en draaide me om de een heen met een aarzelende vraag op mijn lippen:

'Bert?'

Soms beweeg je als vanzelf. Doen je gedachten razendsnelle dingen met je hoofd en lijf, waardoor je impulsieve handelingen verricht die precies voor dat moment geschikt zijn.


dans le festival europeen des 4 ecrans, paris, 2008.

het borrelt als een bruistabletje.

Sommige ideetjes borrelen al jaren voordat er iets daadwerkelijk gebeurt. Dat kan iets heul kleins zijn tot iets kleins dat uitgroeit in je hoofd tot iets groots.

Ik kan me nog herinneren dat ik met de wat oudere bloggers, waarvan er sommigen niet eens meer bestaan internetsgewijs, besprak wat de mogelijkheden waren om een meeting voor bloggers te organiseren waarbij dat geneuzel om een tafel werd vermeden zodat andere bloggers ook de kans kregen er naartoe te gaan. Iets dat uitnodigde tot vermaak op kunstzinnig niveau. Zoiets als een event, een expositie van bloggers voor bloggers. Op allerlei ik-laat-zien-wat-ik-kan levels. Fotografie, graffitti, literatuur, muziek, lezingen, informatie, filmpjes.

Welke bloggers zijn bezig hun blog op een hoger niveau te plaatsen, zonder daarmee al teveel bekendheid? Welke bloggers hebben het in de vingers, op muzikaal gebied? Welke bloggers hebben dat oog om, alles dat om hen heen is vast te leggen op de gevoelige plaat? Welke bloggers schrijven gedichten, stukjes proza en andere uitblinkende teksten?

Ben je diegene die skipt als er een uitnodiging in je mailbox valt om (nog) eens af te spreken ergens te borrelen om nieuwe mensen te leren kennen zodat je de rest van de middag in een kringetje zit met een biertje of een sapje met een sticker op je truitje?

Een soort van laagdrempeligheid omdat de insteek niet bloggers persoonlijk leren kennen is, maar wat doet die bepaalde blogger met zijn weblog. Zodat je tijdens een leuke middag genoeg te zien hebt, een praatje kunt maken als je er zin in hebt, maar vooral andere talenten leert kennen die bij de bloggers horen.



Zoiets als voorbij de draden van de internetverbindingen, achter de woorden en htmlcode rechtstreeks naar de creativiteit van de mens achter het blog. Een creatief event waarbij laten zien het allerbelangrijkst is.

Als een pilletje in een glas water dat langzaam gaat bruisen. Ik kom hierop terug. Vast en zeker.

Ik ben hier! deel 2.

Onze wereld is een wereld van bereikbaarheid. Als je gevonden wilt worden dan wordt je gevonden. Zelfs in de stiltezone van een volle trein bellen mensen elkaar. Als een vraag gesteld moet worden, willen wij de antwoorden.

We luisteren mee met de gesprekken van andere mensen. Relaties die worden beeindigd via een lang telefoongesprek vol verwijten en verdrietige uithalen. Afspraken die worden gemaakt, verschoven of gecancelled. We praten in de lucht. We maken bewegingen en praten met onze handen.




Ik ben hier.
Hier overal.
Mijn woorden zweven in de ruimte.
Misschien bereiken ze jou.
Ik ben een noodgeval,
een belofte, een afscheid.
Een tus sendoortje, een vraag, een uitroep.
Ik ben hier zoals daar kan zijn.
Ik ben de woorden
via een ruisloze verbinding.

6 on belangrijke dingen over mijzelf.

Ik

zeg soms dingen die taaltechnisch niet kloppen maar eigenwijs als ik ben zeg ik ze toch. Voorbeelden: het woeit, ik pjoeter, en van dat nog meer.

kan zomaar (midden op de dag, where ever) instorten als een kaartenhuisje. Niet dat ik de slaapziekte heb, maar teveel aan geluiden, mensen en gepraat, vragen, dingen en toestanden brengen me sneller uit balans. Dan voelt mijn lichaam als een opgebrand kaarsje. Moet even het lichtje uit, zodat ik erna, na een oase van rust, mijn kaarsje kan laten branden en weer opgepept er tegenaan kan.

's morgens als ik net ben opgestaan ben ik klaar om de dag te beginnen, begin ik de dag met een kop koffie. Ik schijn dan van pure opwinding te gaan springen, op en neer, in de keuken. Waarom zou ik anders met een goed gevoel opstaan, zou je bijna denken. ...

kan niet zonder m'n dekentje. Vooral 's avonds als ik op de bank hang zit.

word ontzettend blij van 's morgens mijn ogen opendoen en het besef dat ik niet alleen in mijn/zijn bed lig.

word sentimenteel van het lied dat Guus Meeuwis zingt over Brabant.

Ik ben hier!

Het is een vreemde gewaarwording, het gevoel te ontpjoeteren. Als het woord nog niet bestond, dan bestaat het nu.

Ontpjoeteren is het fenomeen dat iemand totaal onverwacht ontplugt wordt van alles dat via de modem plaatsvindt. De visite naar allerlei websites en weblogs verdwijnt en wat er overblijft is een stilte en alternatieven.

De eerste periode voelt als rusteloos en ongemakkelijk. Alsof je via de snoeren van je computer de onzichtbare bewegingen en verdwaalde vastgelegde woorden op je html code wilt inhaleren; alles dat enigszins ruikt naar pc. Je mist het gezoem, het tikken van de toetsen en de bliepjes bij inkomende e-mail.



De verbinding met de bijna onwerkelijke kant van ergens 'daar achter' is verdwenen. De contactmogelijkheden zijn doorgeknipt waardoor vraagstellingen, afspraken en discussies komen te vervallen en zelfs de spamfilter met penis enlargements en borstcorrecties niet meer doordringen. Jouw wereld zonder internet is een stap terug in de tijd.

Interactief is een ruim begrip. Digitaal en Nieuwe Media roelt nu meer dan ooit. Ik vroeg me laatst af of het papier verdwijnen zal. Ooit. Een boek. Een krant. Een telefoonboek.

Ik was een paar weken ontpjoeterd. Dan kom je tot rust. Als alles weer ingeplugt is, en je de wijde internetwereld in wandelt, bijna huppelt, bedenk je, tot je enorme verbazing, wat je nu ook alweer wilt zoeken, wilt zien en wilt lezen. Is alles wel zo belangrijk om bij te houden, te volgen en te weten? Is de grens van hier aan de werktafel tot daar in het 'ergens' wel zo dichtbij? Kom je via de digitale wegen daar waar je zo graag wilt zijn? Is 'daar ergens' een vraagteken, een utopie of een verbinding zonder einde?

Maar ik ben hier.

Locate me wordt een topic bij een nieuw project via mediame.nl

Dans.

update!

Witte Koord zal na 9 november gedrukt worden en medio/eind november verstuurd worden.