je leven omgooien gaat niet altijd vanzelf.

Het is een reisje. Geen snoepreisje, maar een soort van Wizard of Oz ding. Ik heb het gevoel, zeker het afgelopen jaar, bezig te zijn met een soort van paadje bewandelen waardoor ik soms even om het hoekje kijk en misschien 'iets' zie maar nog lang niet alles.

Op mijn rode laarzen ontdek ik de hobbels in de weg en voel ik de kiezelstenen onder mijn zolen. Dat het paadje niet altijd recht loopt maar kronkels kent is inmiddels niet meer een verrassing. Dat het pad een horizon kent is alleen maar een goed gevoel.

Op het moment dat je jezelf overgeeft (wat letterlijk begon begin dit jaar met overgeven) gaat het paadje al bijna zelf zijn pijlen laten zien. Die kant op!

'Die kant op, K!'



Onderweg zijn er mensen die je bijstaan, de weg wijzen, je foppen, je laten verdwalen. En dan is er maar één ding dat je op het rechte pad houdt; je gevoel.

Momenteel ben ik aan het uitvinden waar ik beroepsmatig heen ga. De weg die ik jarenlang bewandelde is niet langer meer de goede weg. Het is tijd voor een ander te bewandelen pad.