met een loei van een camera.

Afgelopen zaterdagavond stond ik samen met M. te genieten van al het literaturelureligs dat Crossing Border te bieden had. We luisterden ook naar leuke bandjes. De avond was rijk gevuld met idioot gevulde zalen en flinke geluiden. Goede line ups en veel gezelligheid.



Er liep een meisje rond met kort blond haar in een rode jas. Zij maakte foto's. Veel foto's. Of het nu voor de hobby was of professioneel, mijn aandacht ging uit naar de enorme tele-tele-telelens. Ik wil helemaal niet tuttuttut doen maar met mijn ongelofelijke kleine camera, die niet eens zo heel klein is, maar klein genoeg om zonder acute spitklachten mee te zeulen overal naartoe, kan ik de meest verre plaatjes dichtbij halen. Met een makkie.






Terwijl ik luisterde naar Liam Finn en zijn ontzettend goede medezangeres, en ook nog eens Kathleen Edwards mocht aanschouwen, vroeg ik het me af; waarom moeilijk doen als het makkelijk(er) kan.


Is dat eigenwijzigheid of stoerdoenerij? Of heeft het écht met eindresultaat te maken?

(Voor de info. Ik heb een Canon Powershot SX100 IS. )