En koopt stiekem bij de speelgoedwinkel speelgoed. Voor een bedrag van vijf-en-zeventig euro. Voor de kindertjes in de groep.
En dan sta ik daar, in die overvolle winkel vol met roze, plastic rotzooi van allerlei prut dat op batterijen werkt met bling bling lichtjes en versiersels en dergelijke. Waar is de tijd gebleven van uitdagend en leerzaam speelgoed? Ik word me bewust van de nostalgie van vroegah.
'Ik ben er niet mee opgegroeid.' vertelde ik aan iemand vandaag. 'Wij waren al blij met een paar kleine cadeautjes. Geen overvolle pietenzak vol plastic laptops, telefoons en mega mindy toei. 'Maar je moet er toch een beetje in mee.'
Ik voelde me een ouwe zeur opeens.
Waar is de dankbaarheid gebleven van enkel pepernoten in de gezette schoen? Een mandarijntje of marsepein? Het is gewoon met de jaren weggevlogen en heeft plaatsgemaakt voor CD's, stereotorens en andere dure dingen die helemaal niet in maatje kleiner-dan-klein passen.
Veel kinderen zijn niet meer blij met een kaartje, een ketting of een stickervel. Zij willen groot, groter en allergrootst en bedanken niet eens meer.
Een paar weken geleden vertelde een kind in mijn groep dat hij een flatscreen in zijn kamer had. Ik verslikte me bijna in mijn kopje koffie.
Hoort dit nu écht bij 2008?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten