KABENG!!!!!

We zaten aan de tafel. Zeven kinderen aan een tafel. Waarvan er eentje zeker al dik een kwartier onophoudelijk aan het brullen was.
Mag je wel 'brullen' zeggen? Is dat niet schromelijk politiek Incorrect?
Lieve mensen, sommige kinderen huilen niet. Sommige kinderen brullen. Omdat zij hun zin niet krijgen. "Iiiiihhikkk... wiiihhillll..." En vul maar in.
We waren net klaar met eten. De broodjes waren groot. Maagjes waren gevuld. "Iiihhiikkk.... wiiihhhiillll. ....ooohooook saahaaaalaaaammmihhhiiii!!!!"
De salami was op. Ik hield het bakje voor zijn neus. "Op!" verduidelijkte ik nogmaals. En weer ging er een luide leeuwenbrul door de groep heen. Het kind naast hem, de buurvrouw, hield al demonstratief haar handen over haar oren. "Beetje herrie he?" riep ze ondertussen. "Beetje herrie!"
"Ik weet het goed gemaakt." besloot ik. "Je huilt, maar ik zet je nu van tafel zodat je even op de gang gaat huilen, of je houdt nu op." De keus is aan jou. Het leven is vol keuzes. Ik maak voor jou die keus. Dat is de simpelheid van kind zijn.
Ondertussen spotte ik de doos van het te laat verschenen kerstpakket. 'Karin R' stond er op de sticker. Dat krijg je als er nog een Karin werkt op je werkplek.
"Zullen we even kijken wat er allemaal in zit?" vroeg ik aan de zeven kinderen.
Ze knikten. Ik opende de doos en haalde er een keukenschort uit. Erg handig. Snoep. Veel snoep, dat ik niet uit de doos haalde. Kinderen en snoep. Dat werkte nooit.
Stokbrood. Kruiden. Een pot tomatensaus. Sja. En een langwerpig ding.
Ik haalde een soort van koker uit de doos. Aan de onderkant stond: "push that way."
Ik begon te draaien. Dat ging moeizaam. Ik draaide door.



Er vlogen allemaal glinsterende confetti-achtige draadjes uit de koker. De kinderen zaten allemaal met open mond te staren. Zelfs de brullert was stil.
"Beetje herrie he?" fluisterde de buurvrouw met trillende onderlip. "Beetje herrie."