NOBEL:

Zij was langs de schappen gewandeld van de Albert Heijn. Op zoek naar een grote, goed gevulde gourmetschotel. Kerst kwam eraan en ze kreeg gasten te eten. En omdat ze niet zoveel zin had om de hele middag en avond in de keuken te staan walmen, wilde ze het gourmetstel uit de schuur halen. Dat ding werd maar een keer per jaar gebruikt.
Toen ze alle spullen had, de sauzen, broodjes, vlees, groenten, kersttaart en drank liep ze naar de kassa.
Voor haar stond een jongen van ongeveer een jaar of tien. Hij telde het kleingeld in zijn hand. En het was genoeg. De kassa-mevrouw scande twee blikjes cola en een zakje kerstkransjes. "Dat is dan twee euro negentig." De jongen schrok. Hij had dus niet genoeg. "Zal ik dan een blikje cola eraf halen?" vroeg de kassa-mevrouw. Maar ook dat was nog teveel. Dan moesten de kerstkransjes eraf. De jongen keek beduusd.
"Hoeveel zijn de kerstkransjes?" hoorde zij zichzelf opeens vragen.
"Een euro vijftig." vertelde de kassa-mevrouw.
"Ik betaal dat wel."
De jongen maakte aanstalten te gaan.
"Wacht even!" riep zij.
De jongen begreep het eerst niet goed. Stond vertwijfeld bij de kassa. Totdat hij door had dat een andere, onbekende, persoon voor hem kerstkransjes betalen wilde.
"Nee. Nee, dat hoeft niet hoor." riep hij toen.
"Jawel!" zei zij en knikte.
"Nee. Dat hoeft echt niet."
"Jawel. Eet lekker op! Het is zo kerst!"
Hij wist niet hoe hij het had. Haalde het zakje weg en zei: "Bedankt. Bedankt."
De mevrouw die achter de jonge vrouw stond schudde haar hoofd. Niet omdat ze het ermee oneens was. "Dat vind ik nou een goede actie!" complimenteerde ze de jonge vrouw. "Steengoede actie."