Hutspot en regen.

En toch, ondanks de regen en het grijze, geniet ik van de herfst. De herfst is begonnen! Er ging een geur van hutspot langs de route van werk naar station. Er was extra soep toen ik thuiskwam, van die 'boerengroente'. (En de verwarming mag weer eventjes aan, het dikke vest uit de kast en de uggly's droeg ik toch al.)

De herfst is begonnen en de kaarsen gaan aan. 's Avonds wordt het eerder donker en de kroegjes zijn wat eerder gevuld. En in huize K worden herfstige plannen gemaakt. Samen.

Never is a promise.

Eigenlijk begon het in de trein. Ik zag een tekst op de voorste bank, een vaal gele bank, waarop met zwarte pen geschreven was.

'Everything that begins
has an end.'

De oorsprong. Het begin het te vertellen was op die dag gemaakt. Niet wetende dat enkel deze engelse zin, waar later een verhaal omheen geschreven werd, omgetoverd in een boekwerkje met 'poetische zinnen' zoals menig mensen uitlegde, de kern zou worden van een fictie verhaal.

Er hoort een liedje bij. Dat liedje is altijd ergens, tijdens het tiepen, verzinnen, doorstrepen van woorden en zinnen op sticky notes, revisen en opnieuw indelen op de achtergrond aanwezig geweest.



(Reserveren tegen speciale korting kan nog tot en met 8 oktober.)

Veren in m'n reet deel 2:

Veren in m'n reet deel 1:

klik!

De setting was mooi, het weer werkte mee, de bruid was prachtig, de kleur van de jurk tot m'n verbazing ook erg mooi, de kinderen van de kdv groep waren erbij, de mensen waren blij, de ambtenaar van de burgerlijke stand deed haar best en de plechtigheid was in een mum van tijd voorbij. En toen kwamen zij buiten en moesten ze even 'aan de kantuh' want het volgende paar stond al te wachten. Ik rolde m'n ogen en bedacht me voor de zoveelste keer: 'dit is niets, niets, voor mij.'

persberichtje vind je,

bij aboutblank.nl

Ik zeg je, een vent in de keuken is 'geil'.

Een tijdje geleden riep ik het nog. Hard. Dat ik best een kookvriend zou wilen. Eentje die voor me zou koken en erna de afwas zou doen, op zou ruimen en dan in de deuropening zou staan zwaaien en de deur uit ging.

Ik weet niet hoe, maar er stond vanavond, niet geheel voor het eerst, een vent in m'n keuken te kokkerellen. Stukjes biefstuk, paprika, broccoli en sperzieboontjes met een aantal aardappeltjes erdoorheen afgeblust met een ontieglijk heet marinade toestandje.

Ik zeg je, het smaakte heerlijk. Én, dat zou elke vrouw moeten hebben; standaard in het dagelijkse avondprogramma; een vent die kokkerelt. En ja, vergeet dat afwassen en opruimen erna niet.

*legt haar vermoeide beentjes even op de poef.*

iets kuts,

vind je vervolgens weer hier:

KLIK!

met een ontzettend interessante discussie.

M'n digitale Expo,

vind je bij:

De zaterdag was zomer.

Daar.

de WoW.

Bevlieging.

Wat komt, dat gaat
uiteindelijk.
Tenzij je,
vast kan grijpen
alles dat voor jou
grijpbaar blijft.
Ook het onzichtbare,
het mysterieuze,
het bevlogene.

Wat komt, vertrekt weer
Behalve de droom, de kracht.

Oink Oink.

'Wat voor een geluid maakt een varken?'

R. (3,5 jr.) 'Vark vark.'

Open.

Als je jetlagged aan je ochtend begint, zoals afgelopen vrijdag, en je met een humeur waar je 'u' tegen zegt weer die godvergeten trein instapt terug naar huis, om te ontdekken dat je -tig keer zult moeten overstappen voordat je een keer je voordeur achter je kunt sluiten, dan klinkt een weekend lamballen als muziek in de oren.

(De definitie van lamballen hoef ik toch niet uit te leggen?)

In de trein naar huis afgelopen vrijdag was ik moe. Moe van spanningen, indrukken, overweldigingen en nieuwigheid. Het manneke in de trein dat aan één stuk huilde maakte dat ik ook bijna mijn tranen liet gaan. Een ouverwetste flashback naar machteloosheid maakte zich van me meester. Soms veroorzaakt al dit gevoel aan overgeemotioneerdheid dat ik terugval in overprikkeling en emotie.

Mijn bedoeling was om dit alles voor me te houden, zeker voor de man in kwestie die de hele dag in mijn huis gewerkt had en op me wachtte. (Het is per slot van rekening gezelliger als de vrouw des huizes met een glimlach op haar gezicht in de deuropening staat.)

Maar als je helemaal niet anders kunt, en bovendien niet anders wilt, dan laat je jezelf zien. En dat was voorheen een drempel, een overgang maar nu een schouderklop waard.

behangetje?

't wit project:

wit project. from Marco Raaphorst on vimeo.

en kijk ook HIER!

A,B,C,D OF E.

Het eerste wat ik zei toen ik thuis kwam, na uren schriftelijke tests gedaan te hebben in een muf oud kantoor ergens in een stad in het zonnige zuiden Limburg waar ze een godvergeten onverstaanbaar taaltje spraken dat moest doorgaan voor algemeen beschjaafd limburgs, was:

'Ik kan geen A,B,C,D of E meer zeggen!'

Bovendien schalde er nog een echo in m'n oren van het kind dat van Sittard tot aan Den Bosch aan één stuk boos, verdrietig en verveeld lag te krijsen.

En dacht ik dat het nog zomer zou zijn en liep ik met blote voeten in mijn klikklakschoenen in de regenoverstroming in de vroegste ochtend op die achterlijke kutstenen kinderkopjes in Heerlen de weg te zoeken naar de Klompstraat. Of all places.

Zag ik halverwege de middag de letters dansen op het roze papier en keek ik naar boven naar het mooie plafond met sierlijke randjes en dingeskes en bedacht ik me dat er een man thuis op me zat te wachten. (Nou ja, niet echt wachten maar hij was er wel.)

Blind.

Soms staat hij al heel lang voor je neus. Je bent te druk, met rotzooi, bagage, mannen waarvan je denkt dat ze erg interessant zijn en het niet blijken te zijn, omdat ze de weg naar vriendschapsband niet willen realiseren en de honger naar 'voor eventjes' te groot is.

Soms sta je er recht voor. En nog heb je het niet door. Want de vriendschapsband is zo goed en vol vertrouwen, daar zijn toch geen andere gevoelens? Soms is een reis naar China ervoor nodig om tot rust te komen, daarna met anderen te praten en uiteindelijk op een zondagnacht, ver na drieen, je hart te laten spreken.

Soms staat hij al een hele poos zomaar voor je neus. ...

tussen twee werelden.

Ik heb het gevoel
tussen twee werelden te leven.
met een neutrale lijn
van A naar B
met een afstand van
honderdtwintig kilometer.

en het is goed.

WEEKWOORD:

TE.

'De hemel zit in je hoofd.'

en anders brengt de roltrap je er wel naartoe. ..

dingen die kapot gaan en dingen die verdomme gemaakt kunnen worden!

Het lag daar maar. Kapot. Wijzers helemaal de weg kwijt. Het zat me niet lekker.
Donderdag was ik vrij. Ik besloot om eens naar een andere juwelier te gaan.

'Ik weet niet of u hem maken kunt, maar de wijzers zijn dol.'

De man, hoog kakgehalte, leesbril met gouden ketting eraan, in een wit met lichtgrijs streepjesoverhemd, keek me eens aan.

'Mevrouw, ik begrijp niet hoe u daarbij komt, hooRR.'

Hij liep weg met mijn horloge. Ik wilde hem allerminst beledigen. Ik staarde wat naar de grond. Mooie marmeren vloer zeg. Even later kwam hij terug.

'Half uurtje.'

Ik was perplex. Ging ie 'm nu maken? Jahaa, maar de kosten dan?

'Wat zijn de kosten dan?'

'Twee euro vijftig.'

Mijn mond zakte open.

'Twee euro vijftig? Dat mééén je.. U .. niet!'

Hij knikte. Oke. Ik liep verbouwereerd de winkel uit. Mijn horloge hoefde helemaal niet naar de horlogeschroot. Maar, het betekende ook dat die andere juwelier ...

Met mijn gefixte horloge stapte ik die andere juwelier binnen. Mevrouw die mij geholpen had was er niet. Dan vertelde ik het de collega maar. Dat ik het een beetje jammer vond. Allemaal. Dat ik toch even wilde meedelen dat ik het nogmaals erg jammer vond. De vrouw wilde collega backuppen.

'Ik denk dat ze het niet wist.'

'Als uw collega de bedragen niet precies wist, had ze misschien beter eerst kunnen navragen. Vijfenveertig euro en maar twee euro vijftig maakt wel boel verschil.'

Ze verontschuldigde zich en zou het met collega kortsluiten.

Maar die winkel is wel een klant kwijt.

in her shoes.

Ik opende één oog. Er scheen een streepje zon door het kiertje van het donkere gordijn. In het weekend mocht ik blijven liggen. Dat was een deal die ik maakte toen ik hijgend en puffend aan het bevallen was van Zoon. 'Samen uit, samen thuis!' brieste ik, terwijl er weer een wee kwam.

'Mama?'

Mijn ene oog viel weer dicht.

'Mamaaaah!'

'Godskolere.'

Mijn ene oog viel meteen dicht. Ik kneep 'm dicht.

'Ik. Ben. Er. Niet!' riep ik terug.


Ik porde vriendlief aan. Hij draaide zich langzaam om en sliep verder.
Deal naar de klote. Het werd dus zo'n dag.

~~~

'Ik maak het goed met je.' probeerde Vriendlief. Hij aaide over m'n wang en plantte er een kus op.
'Hoe dan?' vroeg ik toch lichtelijk nieuwsgierig. Zou hij eten
koken vanavond? De boskippen meenemen? Een bosje bloemen meebrengen?
'Ik heb een klus vandaag, ben wel later thuis.'

Het werd dus zo'n dag.

~~~

'Ik heb geen zin in brood.' zei ik tegen Zoon. Zoon was aan het koffie
zetten met een plastic koffiezetapparaat en dito kopjes en schoteltjes.

'Wil jij een sieno?'

'Hmm, lekker. Ja, graag.' speelde ik mee.

'Zullen we pizza maken?' stelde ik voor. Zoon dacht even na.
'Met salami.'
'Maar dan moeten we eerst alle spullen gaan kopen in de winkel.'

Zoon liep naar de gang en kwam terug met zijn spijkerjack en pet.

~~~

Ik geeuwde voor de zoveelste keer. Na het opruimen van alle blokken, het stofzuigen, afwassen, was draaien, was ophangen, schoenen zoeken die Zoon had weggelegd ergens 'Ja, hallo! Ik ben Gekke Henkie niet! Zoek eens even mee!' , krijt van het tapijt halen, knuffels verzamelen, telefoontjes van en naar papa, eten koken en wederom afwassen en opruimen, Zoon laten badderen en naar bed, lag ik tegen Vriendlief aan op de bank.

'Je zou het goedmaken.' constateerde ik zachtjes in zijn shirt.
'Wat zou ik goedmaken?'
Ik keek verontwaardigd op, maar zag zijn pretoogjes.
'Lul!'
...
'Ik denk dat ik toch eens ga kijken naar part-time werk.'
bedacht ik me hardop.
'Hmm mm.'
Er viel een traan over m'n wang.
'Als elke dag hetzelfde lijkt, ook al vind ik Zoon zo lief, kom ik niet
meer helemaal uit de zogenaamde verf.'
'Hmm... Ben je wel gelukkig?'

Ik dacht erover na. Glimlachte.

'Ja. Dat dan weer wel.'

*Een dag in de schoenen van een ander. Virtueel dan. Uitwisselingsprojectje met keklog.nl

ook herfstig.

Ik haat spinnen. ...

't woeit overal.

Als de lente komt ben ik toe aan zon. Aan t-shirts, slippers en terrasjes. Als de zomer langzaam verandert in vroeger donker, driekwartmouw truitjes en voorzichtige stapjes op de uggs, woeit het niet alleen buiten maar ook vanbinnen.

Dat woeien voelt als een wervelwind van ideetjes. Gelukkig werk ik in een beroep dat het toelaat om daarmee aan de slag te gaan. Laat mij maar organiseren en leuke ideetjes uitwerken. Een geborrel in mijn buik. Het voelt goed.

De wind waait om me heen als ik naar het station fiets. Mijn vest dicht om me heen. Trappen in tegenwind. Dikke sjaal om mijn nek. Het voelt warm en knus, zoals het binnen spelen met de kinderen terwijl de takken van de bomen heen en weer zwiepen en we met z'n allen kijken uit het raam.

De televisie gaat ietsje vaker aan, omdat de leuke series weer begonnen zijn. Met een huisbroek aan, dikke sloffen en de kaarsjes aan.

Mini vakanties waren het leukst als er herfst was en de bladeren van de bomen dwarrelden en je met je laarzen erdoorheen sjokte waardoor alle blaadjes omhoog waaiden.

Zelfs een kop koffie smaakt in de herfst beter.

dingen die stuk gaan en dingen die nieuw zijn.

Maandagochtend, na een openhartig gesprek, sjokte ik naar mijn tafel waar m'n zeven jaar oude diesel horloge lag. Toen ik keek op het klokje fronste ik m'n wenkbrauwen; hij stond op vijf over drie. Stil.

Ik frunnikte aan het knopje, begon te draaien maar de wijzers leken dol. Mijn zeven jaar oude mooie, fijne, stoere en degelijke horloge was hartstikke stuk. Ik zuchtte ervan en was zowaar een beetje drietig.

'Als we dit naar de dieselfabrikant gaan opsturen en het moet gerepareerd ben je best veel geld kwijt.' redeneerde de juweliermevrouw vanmiddag. Ik zuchtte nog een keer.
'Je kunt dan beter een nieuwe kopen.'

Ik zat met het horloge in de trein, voelde het leer en bekeek het klokje. Bedacht me dat het een beetje stommig was om zo sentimenteel te doen over een ding als een horloge. Ik stapte uit en stopte mijn horloge terug in mijn tas en dacht ineens:

Er komt een nieuwe tijd.

mieren.

nog meer mieren: KLIK!