dingen die kapot gaan en dingen die verdomme gemaakt kunnen worden!

Het lag daar maar. Kapot. Wijzers helemaal de weg kwijt. Het zat me niet lekker.
Donderdag was ik vrij. Ik besloot om eens naar een andere juwelier te gaan.

'Ik weet niet of u hem maken kunt, maar de wijzers zijn dol.'

De man, hoog kakgehalte, leesbril met gouden ketting eraan, in een wit met lichtgrijs streepjesoverhemd, keek me eens aan.

'Mevrouw, ik begrijp niet hoe u daarbij komt, hooRR.'

Hij liep weg met mijn horloge. Ik wilde hem allerminst beledigen. Ik staarde wat naar de grond. Mooie marmeren vloer zeg. Even later kwam hij terug.

'Half uurtje.'

Ik was perplex. Ging ie 'm nu maken? Jahaa, maar de kosten dan?

'Wat zijn de kosten dan?'

'Twee euro vijftig.'

Mijn mond zakte open.

'Twee euro vijftig? Dat mééén je.. U .. niet!'

Hij knikte. Oke. Ik liep verbouwereerd de winkel uit. Mijn horloge hoefde helemaal niet naar de horlogeschroot. Maar, het betekende ook dat die andere juwelier ...

Met mijn gefixte horloge stapte ik die andere juwelier binnen. Mevrouw die mij geholpen had was er niet. Dan vertelde ik het de collega maar. Dat ik het een beetje jammer vond. Allemaal. Dat ik toch even wilde meedelen dat ik het nogmaals erg jammer vond. De vrouw wilde collega backuppen.

'Ik denk dat ze het niet wist.'

'Als uw collega de bedragen niet precies wist, had ze misschien beter eerst kunnen navragen. Vijfenveertig euro en maar twee euro vijftig maakt wel boel verschil.'

Ze verontschuldigde zich en zou het met collega kortsluiten.

Maar die winkel is wel een klant kwijt.