A,B,C,D OF E.

Het eerste wat ik zei toen ik thuis kwam, na uren schriftelijke tests gedaan te hebben in een muf oud kantoor ergens in een stad in het zonnige zuiden Limburg waar ze een godvergeten onverstaanbaar taaltje spraken dat moest doorgaan voor algemeen beschjaafd limburgs, was:

'Ik kan geen A,B,C,D of E meer zeggen!'

Bovendien schalde er nog een echo in m'n oren van het kind dat van Sittard tot aan Den Bosch aan één stuk boos, verdrietig en verveeld lag te krijsen.

En dacht ik dat het nog zomer zou zijn en liep ik met blote voeten in mijn klikklakschoenen in de regenoverstroming in de vroegste ochtend op die achterlijke kutstenen kinderkopjes in Heerlen de weg te zoeken naar de Klompstraat. Of all places.

Zag ik halverwege de middag de letters dansen op het roze papier en keek ik naar boven naar het mooie plafond met sierlijke randjes en dingeskes en bedacht ik me dat er een man thuis op me zat te wachten. (Nou ja, niet echt wachten maar hij was er wel.)