Ik frunnikte aan het knopje, begon te draaien maar de wijzers leken dol. Mijn zeven jaar oude mooie, fijne, stoere en degelijke horloge was hartstikke stuk. Ik zuchtte ervan en was zowaar een beetje drietig.
'Als we dit naar de dieselfabrikant gaan opsturen en het moet gerepareerd ben je best veel geld kwijt.' redeneerde de juweliermevrouw vanmiddag. Ik zuchtte nog een keer.
'Je kunt dan beter een nieuwe kopen.'
Ik zat met het horloge in de trein, voelde het leer en bekeek het klokje. Bedacht me dat het een beetje stommig was om zo sentimenteel te doen over een ding als een horloge. Ik stapte uit en stopte mijn horloge terug in mijn tas en dacht ineens:
Er komt een nieuwe tijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten