Als je jetlagged aan je ochtend begint, zoals afgelopen vrijdag, en je met een humeur waar je 'u' tegen zegt weer die godvergeten trein instapt terug naar huis, om te ontdekken dat je -tig keer zult moeten overstappen voordat je een keer je voordeur achter je kunt sluiten, dan klinkt een weekend lamballen als muziek in de oren.
(De definitie van lamballen hoef ik toch niet uit te leggen?)
In de trein naar huis afgelopen vrijdag was ik moe. Moe van spanningen, indrukken, overweldigingen en nieuwigheid. Het manneke in de trein dat aan één stuk huilde maakte dat ik ook bijna mijn tranen liet gaan. Een ouverwetste flashback naar machteloosheid maakte zich van me meester. Soms veroorzaakt al dit gevoel aan overgeemotioneerdheid dat ik terugval in overprikkeling en emotie.
Mijn bedoeling was om dit alles voor me te houden, zeker voor de man in kwestie die de hele dag in mijn huis gewerkt had en op me wachtte. (Het is per slot van rekening gezelliger als de vrouw des huizes met een glimlach op haar gezicht in de deuropening staat.)
Maar als je helemaal niet anders kunt, en bovendien niet anders wilt, dan laat je jezelf zien. En dat was voorheen een drempel, een overgang maar nu een schouderklop waard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten