Kijk om, en loop weer door. (Ik ben hier. deel 6.)

'Dat ieder kind beinvloed wordt door het gezin waaruit het komt, is evident. Maar meestal begrijp je de ware impact pas jaren later; in het omkijken.' -- bladzijde 98 van Zin.



'Koffers maak je soms open
of doe je dicht.
Je haalt er wat uit
en stopt er wat in.
Een oude brief
in mijn jaszak.
Een kofer in mijn hand.
De wind in mijn haren
op een groot station.

Ze zeggen dat
in dromen
een station een tussenstop is
van A naar B.
Een begin- en eindbestemming
en onderweg
heel veel Antwoorden
op belangrijke vragen.' -- bladzijde 51 van Witte Koord.

Wat is Ik,
als Ik niet
meer besta
zoals Ik
ooit was?
En wat doe Jij
met Mij
terwijl je Mij
leest?
Wie was Ik
toen Ik Mijzelf was,
en waar ben Jij
Op de valreep
van Oud op Nieuw?

Be Me is een topic bij een nieuw project via mediame.nl

eindejaar.

Ik was overal.

2008 was een jaar
waarin ik de wereld zag
op heel veel manieren.




Dichtbij en ver weg.
In mijn hoofd en om de hoek.
Ik reisde met het vliegtuig
en in mijn dromen.

Zo kom je er ook.

prachtige reactie na het lezen van Witte Koord:

'Het zijn heel krachtige beelden, elk fragment. Ik had al gemerkt dat de teksten al die tijd in mijn gedachten waren blijven hangen, en dat zegt eigenlijk al genoeg. Vooral die laatste stukken, die zich in Spanje afspelen. Het komt hard aan, als je het leest, het dringt diep door. Mooi en soms moeilijk om te lezen daardoor (emotioneel moeilijk, bedoel ik. Het is wel juist heel helder opgeschreven). Doordat die fragmenten zo compact en gestileerd zijn opgeschreven kunnen mensen goed aanknopingspunten vinden, misschien. Het worden min of meer archetypische beelden voor situaties die meer mensen meegemaakt moeten hebben. Daardoor werkt het zo effectief, denk ik.


Je kunt het in een keer uitlezen als verhaal, maar ook per fragment, als een soort gedichten. Ik vind het mooi.'

geencommentaar.web-log.nl

goede voornemens beginnen met goede ideetjes.

Een tijdje geleden tiepte ik al over het bruistabletideetje. Dat begint zo langzamerhand, net op de drempel van het oude jaar overgaande naar het nieuwe, vorm te krijgen. Daarover vast en zeker in het nieuwe jaar meer.



Net als Witte Koord een samenwerkingsproject was, zal het nieuwe project met en voor andere mensen zijn. Een wisseling van ideetjes, kunsten en vertoningen. Want ik geloof er heel erg in dat mensen tot veel in staat zijn.

Het project voor 2009 zal vernieuwend en veelbelovend zijn. Let maar op!

ik wens iedereen een prettige kerst toe!

l' ani man Raaphorst.

That Way -->

Dingen veranderen. Ik maak de balans op. Ik betaal rekeningen en ik pak een koffer. Terwijl ik in de spiegel kijk naar mijn korte coupe, de wasmachine draait en ik me beweeg in mijn eigen appartement, besef ik me dat dit volgend jaar anders zal zijn.



Dit is eind december en ik loop over de zwartwit geblokte ruiten in mijn woonkamer. De kaarsen branden en de televisie staat aan. Mijn afwas staat nog onaangetast op het aanrecht. Ik ruim de laatste rommel op. Zet een vuilniszak buiten op de gang neer; klaar om morgen naar de container te vervoeren.

Ik ga volgend jaar de andere kant op. Ik maak er foto's van en maak herinneringen. Tegelijkertijd sla ik de momenten van vanavond op. De verwarming staat op 20 en ik schop mijn laarzen uit.

Hier is nog steeds hier en wordt volgend jaar daar. Ik ga vooruit. Ik droom. Ik sla op. Ik zet vast. Ik voeg samen. Dan.

Bij het ochtendwaken: 'Je ruikt naar groene asperges.'

winter 2008.

In het kader van eindejaarslijstjes. deel 4.

De bijzonderste momenten van 2008!

1) 30 augustus, teruglezend in m'n organizer, kreeg ik officieus (goeie) 'verkering'. (ik heb een hekel aan dat woord, maar als het dan toch genoemd wordt, dan maar zo.)
2) eind juli ging ik, samen met broer, naar een onwijs prachtig land. China was omstreden omdat de Olympische Spelen daar gespeeld werden en tjonge dus niet politiek correct erheen te gaan, maar Peking was bijzonder!
3) ik leerde kalmer aan te doen. Dat ging met moeite, zweet en een boel tranen, maar dan had je ook wat.
4) ik leerde sterker te worden door opnieuw mezelf te leren kennen en uit te vinden wat ik belangrijk vond en waar mijn grenzen lagen.
5) ik ontmoette Goeroe Gerjanne die me de ogen opende.
6) daardoor ontmoette ik weer Mirjam die me in een gesprek wist te enthousiasmeren. Witte Koord kreeg vorm.
7) ik kreeg veel knuffels, aaien en kusjes van de kinderen van mijn groep. En bloemen!
8) de kapper knipte mijn haar. kort.
9) ik kreeg tot mijn verbazing goedkeuring via het bestuur van een aantal ziekenhuizen te exposeren. Mijn expositie zal ergens in 2009 te zien zijn in een brabants ziekenhuis.
10) ik verkocht meer Witte Koord boeken dan ik gedacht had.

In het kader van eindejaarslijstjes. deel 3.

Gelezen in 2008 en bewonderd!

1) Echte mannen eten geen kaas - Maria Mosterd.
2) Eten, bidden, beminnen - Elizabeth Gilbert.
3) De Verstotene - Naima El Bezaz.
4) Whatever you think, think the opposite - Paul Arden.
5) Duizend schitterende zonnen - Khaled Hosseini.
6) De vliegeraar - Khaled Hosseini.
7) Ik herhaal je - Ingrid Jonker.
8) The lovely bones - Alice Sebold.
9) Klein verhaal over de liefde - Marit Tornqvist
10)Witte Koord - Karin Ramaker.

In het kader van eindejaarslijstjes. deel 2.

Moeziek 2008 Maestro!

1) Day Too Soon - Sia.
2) Alles is Liefde - Blof.
3) Ain't Nothing Wrong With That - Robert Randolph.
4) Keep Breathing - Ingrid Michaelson.
5) Hot 'n' Cold - Katy Perry.
6) Yes, We Can - Black Eyed Peas' will.i.am.
7) Sweet About Me - Gabriella Cilmi.
8) Squeeze Me - Kraak&Smaak.
9) I'm Yours - Jason Mraz.
10) Dream Catch Me - Newton Faulkner.

Mijn persoonlijke jaar samengevat in de teksten van deze liedjes. (Niet perse in volgorde.) ...

In het kader van de eindejaarslijstjes.

De Twitter Top 10:

1) comicbase @droombos: Vragen om nuance op Twitter is net zoiets als vragen om hoor en wederhoor op weblogs. Op de moraalpolitie zit ik niet te wachten.

2) puur: goedemorgen ...ik zie overal open deuren...mijn omgeving ziet valkuilen

3) Denkbeeldhouwer: mijn droom begint online vormen aan te nemen

4) CultureS @metkcom: het lastige aan analoog fotograferen is dat ik mijn hele verleden nog moet digitaliseren ;)

5) Paul_Zimmer: Ik ben aanwezig. Daar is dan ook alles mee gezegd.

6) ClaudiaBliss: wie heeft een remedie voor internetjunkies zoals ik?

7) pvdp: Zal ik de was dan maar eens afhalen? Welja. Eerst roken hoor, anders kan ik het allemaal niet meer aan.

8) pvdp: Een strikvraag. "Ik ga de deur niet uit zonder: A Mascara, B Concealer of C Lippenbalsem."

9) rbrtdotbiz: 9.11am. kebab time? why not

10) bertkommerij @Zijperspace en als je op je foto drukt zit je weer in de twitter

Een goede definitie van twitter?

Ik zie twitter als een soort van microbloggen. Soms zijn korte zinnen net zo helder, innemend, uitdagend en humoristisch als een blogstukje. Soms is één zin voldoende.

Twitter stelt je de vraag 'What are you doing?' maar vaak vullen losse kreten de twitterbox, gecombineerd met wat de twitterraar écht aan het doen is. Van sokken stoppen tot was ophangen en van werkvergaderingen tot wachten op de trein. Want twitter heeft ook een mobielefunctie, die ik overigens niet gebruik.

Ben je helemaal betwitterd!

Kort. deel 2.

Het is kaal daar op mijn hoofd. Ik mag niet kaalkaal zeggen want mensen die écht kaal zijn zullen nu op hun achterste benen staan. Ik begrijp sowieso niet waarom men op achterste benen kan staan, trouwens, maar daar gaat mijn blogstukje niet over.

Gisterenmiddag arriveerde ik op mijn werkplek en gooide me in de vuurdoop. Men vond het 'wow' en 'mooi' en 'gaaf' enzo. Vandaag kwamen daar de kreten 'volwassener' 'hip' en 'past bij je' bij. De blikken in hun ogen vol verwondering maakten wel dat ik me beter voelde, en de uitroep 'dat je dat durft!' maakte dat ik mijn schouders ophaalde; het was immers pure noodzaak geweest.

Maar tijdens het haren wassen gisterenavond voelde ik geen lokken. Toen ik mijn wang op het kussen wilde leggen om te gaan slapen, lagen daar geen lokken in de weg. Er waait geen haar langs mijn oor als ik op de fiets zit.

Haar is maar haar.

Het zal even wennen zijn. Mijn nieuwe look.

Ik ben hier. deel 5.

1. What would you miss about photography if it dindn’t exist?



Als fotografie niet bestond dan kon ik niet terug in de tijd. De tijd waarin mijn verleden onuitwisbaar was en mijn toekomst onbekend. Waarin de tijd stil kon staan met een simpele klik op de cameraknop. Waarin kleur, gevoel en periode vastgelegd werd waardoor, jaren later, ik naar mezelf kon kijken en kon zien wie ik was.

Wie was ik?

Voorheen bleek jeugdigheid; de nostalgie de andere tijd te zijn. De jaren zeventig en tachtig waren van de basisschool, oranje en bruin en schotse rokken. Loloballen, Dolly Dots en Doe Maar. Pick up's en cassettebandjes. Wham, A-Ha en The Simple Minds.

Wake Me Up, Before You Go Go.

Zonder fotografie was ik niet voor altijd zichtbaar. Zichtbaar op een manier die oneindig is. Zelfs jaren na mijn dood zal ik ergens te vinden zijn. Op internet, in een oude album die in een stoffige oude doos ligt. Ergens. Bij familieleden en vrienden. In iemands portemonnee?

Ik was hier. Altijd al. En ik blijf.
Papieren herinnering.

Kort.

gekrompen wollen jurkjes en een pluk haar uit mijn hoofd.

Het zal de kerststress wel wezen. Dat alles in het honderd loopt. Nou ja, alles dan weer niet. Maar toch. Ik verpunkte een heel koel wollen jurkje in de veertig graden was. Ja, ik weet zelf ook wel dat je wollen jurkjes apart moet wassen en het liefst niet al te heet. Blijkbaar had ik het favoriete wollen jurkje toch bij de bonte was gestopt. Ik was gewoon op een dinsdagochtend mijn was aan het ophangen en kwam een ini mini jurkje tegen. Die ik met geen mogelijkheid meer kon dragen.

Vanochtend moest ik gaan werken en had net, tijdens het koken van het water voor de thee en mijn tas pakken, mijn haren gewassen en zocht mijn nieuwe borstel. Die borstel zou mijn haar wat beter in model brengen.

Ik nam een pluk haar, draaide het om de borstel, wilde vervolgens de borstel weer naar beneden halen en bleef steken.



Eind van het verhaal? Ik moet morgenvroeg naar de kapper.

G-g-e...

P. (6 jr) en ik gingen bij de Zwarte Ruiter naar de w.c. P. las de graffitti op de toiletrolbox.

'Karin, wat staat hier?'

Ze probeerde het zelf:

'I-k b-en g-e...i..'

'Wat staat daar? G-e-el?'

'Ja, daar staat volgens mij geel ja.' Knikte ik heel overtuigd.

Maar P. hield vol.

'Nee, dat staat er niet. Daar staat ge-e-i-l!'

Lang leve de spelling.

En toen dacht ik.

Terwijl iedereen met elkaar kletste, bekeek ik de ruimte eens. Alle mensen die aan de houten tafel zaten, nippend van een wijntje of etend aan een kaasje met mosterd of een bitterballetje, waren me dierbaar. Allemaal. Mijn vrienden, mijn broer, mijn moeder. Mijn vriend. Samen.

Soms is het een nadeel je erg bewust te zijn van je omgeving en jezelf. Dan ben je meer met buitenliggende dingen bezig, met observaties en gedachten die daarbij horen dan dat je genieten kunt van wat je hebt en bij je draagt. Soms is het alleen maar een verrijking; een momentopname die je heel bewust en minitieus opslaat in je geheugenpan.

Mijn verjaardagsborreltje in een overvolle brasserie was fijn.

over schrijvende bloggers:

'Maar met deze twee hadden we het wel gehad voor wat betreft het schrijven van boeken, dacht ik zo. Hoe onterecht. Alleen al in de tweede helft van 2008 verschenen zes boeken van actieve en door mij gevolgde bloggers. Het gaat steeds harder en de boeken worden nog dikker ook. Dit is ongekend en vraagt om een schematisch overzicht.' -- casaspider.

KLIK!

weekwoord:

weekwoord:

UITPUILER.

kedootje.

op 10 dec, kaarsjes uitblazen.

Hier ben ik. deel 4.

Vanmorgen klike ik zonder al te veel erg op een linkje waar je familie terug kunt vinden. Ik tikte mijn achternaam in en zag na een aantal namen mijn oma's naam.

'Niet alleen:

‘Hier was ik’

maar ook:

‘Vind mij.’

Haar volledige naam, haar geboortedatum en datum van overlijden. Mijn oma was best hip, nog, om zomaar uit het niets op internet te zijn.

Te zijn.

Het was 3 december toen zij op een vroege ochtend overleed. Die nacht dacht ik half slapend half wakker te zijn en voelde iemand naast me op het bed zitten. In mijn oor werd gefluisterd:

'Alles komt goed.'

Het laat een index achter. Waar vroeger een rouwadvertentie in de krant stond, is nu een online pagina van een linkjespagina op het wereld wijde web. Met haar naam. En onsterfelijk. Op die manier.

Want daar was zij.

Gehoord,

in de trein:

'Dus je gaat eerste kerstdag naar je ouders?'

'Ja.'

'Dat zal vast wel lekker zijn.'

'Nou, ik ben daar wel gewend smakeloos te eten.'

Niet vanzelfsprekend.

'En toch is het ook weer normaal.'

Soms voer je diepe gesprekken in het holst van de nacht. (Soms hè.) Dan bekijk je, tijdens het zachtjes praten, -ook al zoiets, waarom gaan mensen zachter praten als het donker is-, de schaduwen van luxaflex op het plafond.

'Ja. Maar ook weer niet.' probeerde ik uit te leggen.

'Ik heb nog dagelijks dat ik mezelf in m'n arm knijp. Dat dit me overkomt, of me is overkomen. Dat het gaat zoals het gaat en dat dingen in je leven zo veranderen kunnen dat andere dingen weer veranderen.'

Samen zijn voelt inderdaad als heel normaal. In de beste, het fijnste en de gelukkigste manier van het woord. Maar ik neem niets vanzelfsprekend.

'Want elke dag met jou is een soort van wondertje.'

Nog meer reacties:

loesjes.web-log.nl schrijft:

En toen stroomde er
een waterval
aan woorden, Onbekend,
over de verouderde
lippen met nerfjes,
dwars-
waardoor ik moeilijk
de stroming stil
kon zetten

Uit.

‘No comprender’

Ik moest plotseling huilen

Soms loop je er zomaar tegenaan, een weblog met teksten die je verrassen, je adem benemen of enorm ontroeren. Zij heeft zo’n log. Uit een grapje ontstaat dan een initiatief waar een heus boek uit voort rolt. Af en toe is alleen virtueel echt niet genoeg.

Aanraken, bladeren, lezen. Bestellen!'

Toen kwamen de reacties.

Witte Koord loopt toch wel als een trein. In mijn vrije tijd koop ik kussenenveloppen, verstuur witte koorden en factureer de mensen. Gisteren kreeg ik een sms van internetbekende K dat zij Witte Koord had meegenomen in de trein het daar pas opengemaakt had. Ze verzond een mms maar helaas kwam het niet aan.

Vandaag las ik bij GeeSpot het volgende:

Gisteren viel de bundel Witte Koord van Karin Ramaker op de mat. Achter in het boekje tref ik bij de bedankjes tot mijn verrassing mijn eigen naam aan...

Aan het begin van de zomer vroeg ik Karin of we teksten van haar mochten gebruiken voor de Vertrekhal van Verbeelding; een feestelijke avond waar inspirerend werk dat normaal alleen op internet zichtbaar is, aan een groter publiek getoond werd.

Via het netwerk Je Reve de Grandeur wist ik van Karins droom: 'van alles wat ik aan beelden en woorden in mijn hoofd heb iets tastbaars maken, zodat anderen het zien.' Wat later die zomer ontmoette ik Karin voor het eerst in levende lijve. We dronken wat, we aten wat en we praatten over dromen en de dingen die je soms weerhouden.

Een paar dagen na deze ontmoeting stuurde Karin me een mail. Ze had de eerste stappen gezet op weg naar het realiseren van haar droom: de teksten van haar blog Witte Koord uitgeven in een bundel. Later zei ze het volgende over onze ontmoeting: 'De dingen kwamen in beweging doordat dromen die ik niet meer helder voor me zag, of te moeilijk vond, door jou helder in kaart gebracht werden. En vaak op een zeer praktische en simpele manier. En dan bedoel ik met 'simpel'; het staat vlak voor je neus, in plaats van ver weg.'

En nu zit ik hier, met een prachtige bundel in mijn handen blij te wezen. Blij met internet, de mooie mensen & inspirerende schoonheid die het grote cyberbos herbergt en de dromen die er gerealiseerd worden.

Witte Koord leeft een beetje. Het reist en gaat heel Nederland door, van Amsterdam naar Arnhem en van Eindhoven naar Zwolle. Ik ben trots. Een beetje.

Komt een vrouw bij de dokter.

'Goeiemorgen.' mompelde ik toen ik vanochtend de wachtkamer binnenliep.
'Goeiemorgen.' mompelde de rest. De rest was een Turkse meneer, een hoogblonde vrouw en een mevrouw uit Indonesie. Ofzo.

'Het is koud he.'
'Het is zeker koud.'

'Je hoest zoveel. Wil je een Fishermann's Friend?'
'Nee, dank u. Ik heb zelf verkoudheidssnoepjes bij.'

'Ga jij nog naar school?'
'Nee, al lang niet meer.'

Ik begon me af te vragen of de oudere generatie nóg meer problemen had met het inzien van mijn leeftijd of dat deze mevrouw oogproblemen had.

18) kissed a boy for the first time and hurt myself.

voor Anders.

Het was avond en ik had een uur voor de spiegel gestaan toen papa mij riep. Omdat het donker was en ik écht niet alleen op de fiets naar de fuif mocht gaan, bracht papa mij op de fiets, en zou hij me, als de fuif was afgelopen, ook weer ophalen. Daar was geen discussie over mogelijk.

Ik gaf de jarige job een cadeautje, kreeg een taartje, at het op en dronk uit een longdrink glas mijn priklimonade toen de jarige job, haar jaren ver vooruit, voorstelde om glaasje draaien te doen. Zo bleu als ik was begreep ik er niets van.

Glaasje draaien?

Voor ik het wist wees het uiteinde van de lege fles naar mij, toen we eenmaal in een cirkel stonden en iedereen luid aan het juichen was en ik geacht werd naar het midden te wandelen en daar vooral te blijven staan zodat nummer twee zich snel bij me voegen kon en dan zou er gekust.

En omdat Robbie en ik ruzie hadden en hij opeens met Marie-Noelle was en Sylvia Mark niet meer hoefde wilde ik Mark wel. Voor een avondje dan. En de fles draaide en draaide en iedereen klapte in hun handen en de fles ging langzamer draaien en langzamer en stond stil bij ....

Mark.

Mijn hart maakte een sprongetje. Mark was een stoere jongen, beetje klein voor zijn leeftijd, maar had een schorre stem omdat hij heel veel riep tijdens het voetballen maar dat maakte hem juist erg stoer. En Mark ging tegenover me staan, terwijl iedereen ''Zoenen!' riep en het leek alsof de wereld ineens alleen maar over ons twee ging en de geluiden steeds verder weg waren en Mark deed zijn ding.

Hij pakte m'n gezicht met beide handen vast, ging op zijn tenen staan en plantte een dikke zoen op mijn mond. En terwijl iedereen luid juichtte, voelde ik bloed.

De volgende dag kwam ik het schoolplein op gewandeld. Met een dikke onderlip.

25 Crazy/Dull/Terrible/Pretty Little Things You've Done?

via anders, maar dan anders.

I,

1) started my own blog.

2) wrote my own book.

3) played air guitar while people looked through the window. I didn't see it.

4) pretended to be Madonna and sang Like A Virgin.

5) thrown away a favorite jeans because I got bigger.

6) slept in a leaking tent.

7) went to Paris by myself.

8) climbed the Chinese Wall.

9) got second degree burns from the sun.

10) painted a painting.

11) sold a painting.

12) got stung by a bee.

13) got lost in the woods.

14) got lost in Amsterdam at night.

15) found 20 euros and bought a book.

16) ordered a small coke in Dallas but got a large one.

17) bought shoes I couldn't really afford.

18) kissed a boy for the first time and hurt myself.

19) sat in the audience during a live talkshow with Sonja Barend.

20 spoke to Martin Bril during a sundayafternoon email about the use of last.fm

21) lost my keys more than once and locked myself out more than once.

22) find hearts everywhere!

23) spoke up in a crowd while almost shitting myself.

24) witnessed a huge rainstorm in the outback of Mexico.

25) learned the hard way.

maandag 1 december 2008

December.

Het is 1 december.

Ik kan me nog herinneren, een tijd geleden, ergens vorig jaar, waar ik soort van 'het licht aan het eind van de tunnel' niet zo goed zag. Misschien was het een wazige blurry toestand, maar hoezeer ik ook in mijn ogen wreef, ik zag het niet zo goed.
Soort van een wazige toestand die je hebt als jij je bril niet op hebt en je met een -5 punt nog wat de rechte lijn van de straat voor je ziet maar je amper de horizonlijn aanschouwt. Het danst en waast voor je ogen.

Hoewel ik nooit depressieve gevoelens had. Meer het idee dat ik iets moest maar wat dan? Ik voelde altijd wel dat er ergens goede dingen waren. Dat er met genoeg hard werken van mijn kant goede dingen gebeuren zouden. Hoewel ik nooit naar een kerk ga en never nooit iets zal hebben met religie, ik zou best eens een goede kandidaat zijn voor Hoop.

Het begon met de hartjes. Sommige mensen rolden met hun ogen en geloofden het niet. Dat je zomaar de liefde ergens zou kunnen vinden. Op straat, in je achtertuin of zelfs in gebroken glas. Alsof toeval bestaat. Ik wist wel beter. Als je het niet wilt zien, dan is het er ook niet en zal het er ook niet zijn. En soms staat het zomaar voor je neus, zwaait een keer of wat, roept: 'joehoe!' terwijl je te druk bent met bagage en andere dingen. Maar het is er dan wel!

Als je ideeen hebt, gefluister in je oor, iets onzichtbaars dat je arm even vasthoudt en je tegenhoudt, op een manier dat je bijna terugdeinst in je snelle voorwaartse reis, dan moet je er iets mee. Het is bijna een oergevoel; een ge-moet die goed voelt. Een richting of een pad die je bewandelen gaat omdat het bij je past en goed is voor anderen. En jezelf. En dan zijn er onverwacht van die mensen die tegen je zeggen dat je het kan. 'Je kunt het wel!' en dan ga je doen wat je wilde doen. En dan wordt het groter en groter en nog groterder.

Plotsklaps heb je inzicht. Zeg je 'ja' tegen degene die van je houdt en verandert alles om je heen. Het blijft wel een zoektocht, maar wel eentje met een wegwijzer langs de snelweg. Want de weg is een snelweg. Alles giert langs me heen. De tijd is een onaantastbare energie bal. Maar ik heb geduld. Heel veel geduld. Want alles komt uiteindelijk op z'n pootjes terecht.

Mensen, het is 1 december. En dat is mooi.

Dingen.

WEEKWOORD:

ontzieken.

LINKDUMP:

Recensie Witte Koord.

Abonneren op: Reacties (Atom)

Volgers

Over mij karin r. schrijver van roman Draagtijd Mijn volledige profiel tonen

Blogarchief ►  2009 (331) ►  augustus (1) ►  juli (84) ►  juni (52) ►  mei (49) ►  april (33) ►  maart (45) ►  februari (32) ►  januari (35) ▼  2008 (388) ▼  december (35) Kijk om, en loop weer door. (Ik ben hier. deel 6.) eindejaar. Ik was overal. Zo kom je er ook. prachtige reactie na het lezen van Witte Koord: goede voornemens beginnen met goede ideetjes. ik wens iedereen een prettige kerst toe! l' ani man Raaphorst. That Way --> Bij het ochtendwaken: 'Je ruikt naar groene asperg... winter 2008. In het kader van eindejaarslijstjes. deel 4. In het kader van eindejaarslijstjes. deel 3. In het kader van eindejaarslijstjes. deel 2. In het kader van de eindejaarslijstjes. Kort. deel 2. Ik ben hier. deel 5. Kort. gekrompen wollen jurkjes en een pluk haar uit mijn... G-g-e... En toen dacht ik. over schrijvende bloggers: weekwoord: kedootje. op 10 dec, kaarsjes uitblazen. Hier ben ik. deel 4. Gehoord, Niet vanzelfsprekend. Nog meer reacties: Toen kwamen de reacties. Komt een vrouw bij de dokter. 18) kissed a boy for the first time and hurt myself. 25 Crazy/Dull/Terrible/Pretty Little Things You've... December. Dingen. ►  november (22) ►  oktober (18) ►  september (27) ►  augustus (34) ►  juli (28) ►  juni (30) ►  mei (39) ►  april (43) ►  maart (43) ►  februari (30) ►  januari (39) ►  2007 (351) ►  december (37) ►  november (40) ►  oktober (37) ►  september (25) ►  augustus (23) ►  juli (29) ►  juni (26) ►  mei (28) ►  april (28) ►  maart (31) ►  februari (20) ►  januari (27) ►  2006 (27) ►  december (16) ►  november (11)

Thema Luchtig. Mogelijk gemaakt door Blogger.