December.

Het is 1 december.

Ik kan me nog herinneren, een tijd geleden, ergens vorig jaar, waar ik soort van 'het licht aan het eind van de tunnel' niet zo goed zag. Misschien was het een wazige blurry toestand, maar hoezeer ik ook in mijn ogen wreef, ik zag het niet zo goed.
Soort van een wazige toestand die je hebt als jij je bril niet op hebt en je met een -5 punt nog wat de rechte lijn van de straat voor je ziet maar je amper de horizonlijn aanschouwt. Het danst en waast voor je ogen.

Hoewel ik nooit depressieve gevoelens had. Meer het idee dat ik iets moest maar wat dan? Ik voelde altijd wel dat er ergens goede dingen waren. Dat er met genoeg hard werken van mijn kant goede dingen gebeuren zouden. Hoewel ik nooit naar een kerk ga en never nooit iets zal hebben met religie, ik zou best eens een goede kandidaat zijn voor Hoop.

Het begon met de hartjes. Sommige mensen rolden met hun ogen en geloofden het niet. Dat je zomaar de liefde ergens zou kunnen vinden. Op straat, in je achtertuin of zelfs in gebroken glas. Alsof toeval bestaat. Ik wist wel beter. Als je het niet wilt zien, dan is het er ook niet en zal het er ook niet zijn. En soms staat het zomaar voor je neus, zwaait een keer of wat, roept: 'joehoe!' terwijl je te druk bent met bagage en andere dingen. Maar het is er dan wel!

Als je ideeen hebt, gefluister in je oor, iets onzichtbaars dat je arm even vasthoudt en je tegenhoudt, op een manier dat je bijna terugdeinst in je snelle voorwaartse reis, dan moet je er iets mee. Het is bijna een oergevoel; een ge-moet die goed voelt. Een richting of een pad die je bewandelen gaat omdat het bij je past en goed is voor anderen. En jezelf. En dan zijn er onverwacht van die mensen die tegen je zeggen dat je het kan. 'Je kunt het wel!' en dan ga je doen wat je wilde doen. En dan wordt het groter en groter en nog groterder.

Plotsklaps heb je inzicht. Zeg je 'ja' tegen degene die van je houdt en verandert alles om je heen. Het blijft wel een zoektocht, maar wel eentje met een wegwijzer langs de snelweg. Want de weg is een snelweg. Alles giert langs me heen. De tijd is een onaantastbare energie bal. Maar ik heb geduld. Heel veel geduld. Want alles komt uiteindelijk op z'n pootjes terecht.

Mensen, het is 1 december. En dat is mooi.