'En toch is het ook weer normaal.'
Soms voer je diepe gesprekken in het holst van de nacht. (Soms hè.) Dan bekijk je, tijdens het zachtjes praten, -ook al zoiets, waarom gaan mensen zachter praten als het donker is-, de schaduwen van luxaflex op het plafond.
'Ja. Maar ook weer niet.' probeerde ik uit te leggen.
'Ik heb nog dagelijks dat ik mezelf in m'n arm knijp. Dat dit me overkomt, of me is overkomen. Dat het gaat zoals het gaat en dat dingen in je leven zo veranderen kunnen dat andere dingen weer veranderen.'
Samen zijn voelt inderdaad als heel normaal. In de beste, het fijnste en de gelukkigste manier van het woord. Maar ik neem niets vanzelfsprekend.
'Want elke dag met jou is een soort van wondertje.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten