Toen kwamen de reacties.

Witte Koord loopt toch wel als een trein. In mijn vrije tijd koop ik kussenenveloppen, verstuur witte koorden en factureer de mensen. Gisteren kreeg ik een sms van internetbekende K dat zij Witte Koord had meegenomen in de trein het daar pas opengemaakt had. Ze verzond een mms maar helaas kwam het niet aan.

Vandaag las ik bij GeeSpot het volgende:

Gisteren viel de bundel Witte Koord van Karin Ramaker op de mat. Achter in het boekje tref ik bij de bedankjes tot mijn verrassing mijn eigen naam aan...

Aan het begin van de zomer vroeg ik Karin of we teksten van haar mochten gebruiken voor de Vertrekhal van Verbeelding; een feestelijke avond waar inspirerend werk dat normaal alleen op internet zichtbaar is, aan een groter publiek getoond werd.

Via het netwerk Je Reve de Grandeur wist ik van Karins droom: 'van alles wat ik aan beelden en woorden in mijn hoofd heb iets tastbaars maken, zodat anderen het zien.' Wat later die zomer ontmoette ik Karin voor het eerst in levende lijve. We dronken wat, we aten wat en we praatten over dromen en de dingen die je soms weerhouden.

Een paar dagen na deze ontmoeting stuurde Karin me een mail. Ze had de eerste stappen gezet op weg naar het realiseren van haar droom: de teksten van haar blog Witte Koord uitgeven in een bundel. Later zei ze het volgende over onze ontmoeting: 'De dingen kwamen in beweging doordat dromen die ik niet meer helder voor me zag, of te moeilijk vond, door jou helder in kaart gebracht werden. En vaak op een zeer praktische en simpele manier. En dan bedoel ik met 'simpel'; het staat vlak voor je neus, in plaats van ver weg.'

En nu zit ik hier, met een prachtige bundel in mijn handen blij te wezen. Blij met internet, de mooie mensen & inspirerende schoonheid die het grote cyberbos herbergt en de dromen die er gerealiseerd worden.

Witte Koord leeft een beetje. Het reist en gaat heel Nederland door, van Amsterdam naar Arnhem en van Eindhoven naar Zwolle. Ik ben trots. Een beetje.