Als fotografie niet bestond dan kon ik niet terug in de tijd. De tijd waarin mijn verleden onuitwisbaar was en mijn toekomst onbekend. Waarin de tijd stil kon staan met een simpele klik op de cameraknop. Waarin kleur, gevoel en periode vastgelegd werd waardoor, jaren later, ik naar mezelf kon kijken en kon zien wie ik was.
Wie was ik?
Voorheen bleek jeugdigheid; de nostalgie de andere tijd te zijn. De jaren zeventig en tachtig waren van de basisschool, oranje en bruin en schotse rokken. Loloballen, Dolly Dots en Doe Maar. Pick up's en cassettebandjes. Wham, A-Ha en The Simple Minds.
Wake Me Up, Before You Go Go.
Zonder fotografie was ik niet voor altijd zichtbaar. Zichtbaar op een manier die oneindig is. Zelfs jaren na mijn dood zal ik ergens te vinden zijn. Op internet, in een oude album die in een stoffige oude doos ligt. Ergens. Bij familieleden en vrienden. In iemands portemonnee?
Ik was hier. Altijd al. En ik blijf.
Papieren herinnering.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten