Hij was ziek, dat zag ik wel toen hij verscheen na een tijd afwezigheid bij DWDD. Een pluizig haarbosje op zijn hoofd, vergrijst.
Toen ik vanmorgen opstond en mijn tv aanzette sprak de verslaggever over zijn dood. Ik dacht meteen aan de polkadottruitjes van zijn dochters. Ooit, toen hij nog een reactiemogelijkheid had op zijn weblog, en ik voor de eerste keer las op zijn weblog, had hij een stukje geschreven over truitjes.
Het lijkt zo simpel. Truitjes. Maar ik reageerde erop. Het kwam blijkbaar in zijn mailbox terecht want diezelfde zondagmiddag kreeg ik een mail. Van Bril. Of ik hem kon uitleggen wat Last.fm nu was en wat mijn fascinatie was met (stipjes) truitjes.
Het was een druilerige zondag, ik had niets om handen, ik pjoeterde maar wat en reageerde terug. Dat je een account moest aanmaken om muziek te luisteren via Last.fm.
'Aha.' reageerde hij terug. En stelde weer een vraag. Ik heb alles afgezocht in mijn mailbox, in de archieven en al, maar niets meer teruggevonden behalve een laatste 5 tallige mailconversatie over een mogelijk interview dat ik (toen nog) wilde plannen voor about:blank. Waarop hij meteen reageerde met:
'Tuurlijk. Vraag maar.'
Maar misschien door drukte (hij ging toeren volgens mij met twee andere schrijvers) niet meer reageerde op mijn vragenlijstje.
Ik herinnerde me vanmorgen stipjes. Heel veel stipjes. Op truitjes van dochters. Zijn dochters. Ik herinnerde me een avond bij DWDD waarbij zijn dochters ook te zien waren. Leuke dochters. Lieve dochters. Die Martin Bril toch. ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten