Langetjes.

Eigenlijk was gisteren een bizar rare dag. Zo stond ik te treuzelen bij de businfobalie omdat ik te vroeg was in Nijmegen voor een afspraak en niet meer wist hoe de bustijden geregeld waren aldaar. Kwamen ze nu om het half uur of nog eerder? De blonde dame achter het loket bekeek me even en toen nog eens en riep ineens mijn naam. En ze wees alsof ze wilde zeggen: Jaaaah, jij bent Karin! Ik ken jou!' Het was een raar moment want mijn kwartje viel nog niet helemaal, alhoewel ik iets van herkenning zag. De blonde dame bleek een oude schoolvriendin te zijn die ik al ongeveer vijftien jaar niet gezien had. Het grappige was dat zij naar mij op zoek geweest was, en helemaal blij en verbaasd was dat ik nu opeens voor haar stond. We wisselden telefoonnummers uit en besloten snel eens bij te kletsen. Some good old days.

Dit temidden van mijn afscheidsblues. Wat als ik de kindjes wel een beetje boel ging missen en wat dacht je van al die collega's, nou, eentje in het bijzonder? Ik begon zowaar een beetje te grienen daar bij het coachingsgesprek. Ik voelde me een beetje schuldig dat ik deze speciale collega in de steek liet. Gevoelsmatig dan, want hallo, zo was het leven en ik ging door en ik koos voor mezelf en, en, en.
Maar het resulteerde in een oefening waarbij ik kaartjes legde op de grond. Mijn geboorte was aan het eind en mijn heden aan mijn voeten. Daartussen allerlei herinneringen, waarbij dat gevoel van iemand alleen laten maar ook zelf voelen hoe alleen zijn kan zijn, die ik bespreekbaar maken moest en terplekke aandacht moest geven en vervolgens (heel praktisch) los moest laten. Het was een NLP techniek. Nooit van gehoord en nooit gebruikt, ik was er emotioneel van maar aan het eind vooral volkomen tot rust.

En met dat gevoel liep ik na zessen de zon in, met een inkomend sms-je van oude schoolvriendin en een nieuwe kijk op de dingen. Soms gebeuren de dingen op het juiste moment. Soms laat het leven je ineens even zien dat afscheid nemen een onderdeel is van je levensloop en dat het soms bewust maar (vaak)ook onbewust gebeurt doordat je elkaar uit het oog verliest. Verliezen en terugvinden staat soms lijnrecht tegenover en soms heel even naast elkaar. De bus reed me terug naar het station, ik liep mijn pad naar huis en liet los.