Gisteren bedachten collega en ik dat het erg lastig is om kinderen vanaf anderhalf tot drie jaar te vertellen wat er precies gaat gebeuren met die gekke leidster Karin. Kinderen van drie jaar kun je makkelijk vertellen dat ik ga verhuizen naar Verwegistan en dat het daarom moeilijk is om in het Gelderse te blijven werken. Dat die poco loco leidster nu dus haar spulletjes meeneemt en niet meer terugkomt. Helemaal niet meer. Maar hoe maak je zoiets duidelijk aan twee-jarigen? Wij dachten erover na.
Visualiseren.
We maakten op een groot vel papier een kleine flat en een grote flat. In het midden maakten we van karton een spoor met een echte trein erop. We plakten dit op de muur. Ook legden we wat verhuisdozen op de grond.
'Wie zit daar in de trein?' vroeg gisteren collega tijdens het kringgesprek. Ze wees naar mijn foto in het locomotiefje.
'De massieist.' riep T (2 jr.) heel nuchter.
Omdat het nog zo'n drie weken duurt voordat er een laatste dag is, met een heuse afscheidsreceptie en etentje met collega's, werken we ons er maar dus visualiserend naartoe. En herhalen, herhalen en herhalen.
En moet je uberhaupt wel iets vertellen? Kinderen snappen toch lang niet alles; het gaat toch allemaal langs hen heen? Nou nee, kinderen snappen veel meer dan je denkt en ook kwesties als afscheid nemen is ook voor zulke kleintjes belangrijk, mits het op een speelse manier gebracht wordt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten