Toen E. (3jr.) vanmorgen meemocht met de drie plus groep, een groep voor bijna kleuters, schudde ze haar hoofd, en vertelde dat ze niet mee wilde.
'Waarom niet?' vroeg de leidster die de kinderen kwam ophalen.
'Ik wil bij Karin blijven.'
En ze ging naast me staan om haar woord kracht bij te zetten. De rest van de dag was ze veel in mijn buurt. Waren er af en toe glimlachjes en vertelde ik nog aan de drie plus leidster hoe vreemd dat was. Normaal gesproken wilde ze altijd mee met de andere groep. Stond ze te trappelen 's morgens vroeg. Maar niet vandaag.
Toen haar moeder haar kwam ophalen had de drie plus leidster het verhaal al verteld. Ik vroeg nog: 'Heb je het er thuis misschien over gehad, dat ik volgende week afscheid neem?' Moeder kon het zich niet echt herinneren, maar ik zou E. vandaag voor het laatst zien want volgende week waren ze met vakantie. Het overviel me een beetje. Ze liepen naar binnen om hun spullen en jas te pakken en kwamen weer naar buiten.
Ik gaf E. een dikke knuffel, wenste haar een fijne vakantie toe en schoot ineens vol. Waarop de moeder van E. volschoot en de moeder van T, die erbij stond. Mijn collega wreef over mijn schouder en pinkte ook een traantje weg.
Ik weet niet wat me overviel. Het plotselinge besef dat E. blijkbaar op de een of andere manier aanvoelde dat ze mij voor het laatst zou zien. Bij me wilde blijven. Eventjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten