AFSCHEID NEMEN IS GEEN HOBBY:

Ze nam vriendin mee naar het terras. Waar ex in de hoek zat en naar vriendin knikte. Vriendin voelde hoe haar rode, met opgedroogde tranen, gezicht trok toen ze een ietwat miezerig glimlachje produceerde. Haar ogen leken klein en dik.
"Jezelf opzij zetten sucks."

Dat deed het.

Ze herinnerde het moment dat ze de telefoon pakte en ging bellen. Om de beslissing hardop op te noemen. Waardoor de beslissing, die al hard, koud en hartverscheurend was, alleen maar harder en hartverscheurender werd.

Soms deed je het goede voor een ander, maar liet het je hart een beetje leger achter. Alsof je hart een opgepompte fietsband was waar plots een stukje glas in terecht kwam waardoor het langzaam leegliep.

"Ik kan niet meer huilen. Denk ik. Ik ben zo uitgehuild. Zo moe van het huilen. Mijn gezicht doet zo'n pijn. Mijn ogen branden. Ik ben moe maar ik wil niet slapen. Ik wil niet naar huis."

"Je hoeft nog niet naar huis. We nemen een drankje. Hier. Op het terras."