HAND OP EIGEN BOEZEM:

Doorhobbelend over de titelatuur.

Het is gegeven dat sommige vrouwen in sommige weken erge last krijgen van hun titelatuur. De een minder dan de ander. Mannen snappen dit niet. Gravend in mijn geheugen, februari dit jaar voor het laatst, herinnerde ik me een meneer die kwijlend tegenover me lag, die aanstalte maakte met uitgestrekte armen en vingers los van elkaar mijn boezem wilde omarmen.

Aangezien het 'sommige weken' betrof, schoof ik opzij. "Dat doet nu even 'au'."

"Hoe kan dat nou pijn doen?" was zijn weervraag. (Dat is vast geen Nederlands, maar in het kader van weekwoorden mag ik best nieuwe woorden verzinnen.)

Ik had geen idee. Zelfs fietsend, rennend, traplopend had ik de ongecontrolleerde drift mijn boezem vast te houden.

Meneer eind Februari, zo noem ik hem maar, had opeens een geniaal idee. Een idee dat mij soms nog doet snakken naar februari. Een herinnering dat deed huiveren, rillen van oh-dit-voelt-zo-prettig-allemaal.

Meneer eind Februari introduceerde de tietmassage. Hij cirkelde rondjes, heel stilletjes en zacht via de buitenkant naar binnen. Terwijl ik spinnend als een kat op mijn zij lag. De pijn verdween. De loomheid kwam.

Soms wil ik weleens naar de zonnebank. Ter ontspanning. Nee, niet voor de bruinigheid. Ik heb me er al bij neergelegd dat bruinheid een ruim begrip is. Maar die lampen zijn loomwekkend. Net zoals Meneer Februari's handen. Als er toch eens een titelatuursalon bestond. Speciaal voor de vrouw met de gevoelige tiet. Wat zou ik dan gelukkig zijn.

Verscheen ook bij schrijversinondergoed.web-log.nl