SOMS KOMT ALLES TEGELIJK:

De kassamevrouw bekeek de jonge dame met een bezorgde blik terwijl ze de appels scande. Met iedere langere blik die ze de jongedame wierp, scande ze de boodschappen trager.
Even snapte de jongedame niet waarom. Maar toen het euromuntje viel wees ze naar haar dikke wang en rood, blauw gekleurd oog.

"M'n vriend."

De kassamevrouw snakte naar adem.

"Grapje." riep ze zonder enige emotie in haar stem en liep de winkel uit.

Toen ze diezelfde ochtend in de spiegel keek, had ze een dikke bult ontdekt, net onder haar oog, op haar wang. Het kleurde rood en blauwig. Maakte haar ene oog klein. Alsof ze een boksgevecht amper overleefd had. Het deed echter helemaal geen pijn toen ze erop drukte.

Ze kocht een kaartje die ochtend bij de automaat, stapte de trein in en gaf na een minuutje of tien haar kaartje aan de conducteur, die haar amper durfde aan te kijken.

"Ik heb niet gevochten." legde ze uit.
"Oh." mompelde de conducteur.

Op de terugweg kwam er een conducteur en zij haalde haar kaartje uit haar portOmonnee. Terwijl hij stempelde en het terug wilde geven aarzelde hij.

"Deze is van gisteren. Heb je het kaartje van vandaag bij?"
Ze zocht en zocht. Fronste haar wenkbrauwen. Zocht in haar tas, haar broekzakken, haar vest. Waar was haar kaartje toch gebleven?

"Ik kan 't niet vinden."

Mensen begonnen nieuwsgierig op te kijken.

"Dan moet ik helaas een boete uitschrijven. Heb je je identificatie bij?"

"Nee."

"Dat moet wel he?"

"Ik hoef 'm niet bij te hebben. Ik heb alleen toonplicht. Ik wil best met u naar het politiebureau wandelen. Dan bel ik m'n moeder dat ze het even komt brengen."

De conducteur was even stil.

"Ik schrijf dus alleen nu een boete voor het niet bij hebben van je treinkaartje met korting."

"Ja. Dus ..."