KEERKRACHT:

Er hing een witte poster, donkergrijze letters, groot, op de glazen deur. Een gedicht van Martin Bril.

Ze las de woorden, weloverwogen, terwijl ze het geroezemoes om zich heen hoorde. Een Turkse man zat naast een Turkse vrouw. Hij zuchtte diep. "Ik kan niet langer wachten." zei hij zachtjes tegen zijn vrouw. Zij bekeek zijn gelaat. Hij was bleek.
Hij zuchtte nog een keer en leunde met zijn ellebogen op zijn knieen, handen onder zijn kin naar voren. Sloot zijn ogen.

Er speelde een kind aan de houten tafel. De blokken vielen om. Zij lachtte. Pakte de blokken een voor een en stapelde weer.
Moeder bekeek een oude Margriet. Bladerde zonder echt te lezen door de gekreukelde stukken tekst.

Het gedicht had ze niet onthouden. Waarover het ging wist ze niet meer. Ze las het woordje 'keerkracht.' Maar er stond veerkracht. Maar toen ze haar naam hoorde, meeliep met de lange man, glimlachte ze. Keerkracht klonk zoveel malen krachtiger.

Keerkracht. De kracht om te keren. Zoals een keuze die je maken kan. De vrijheid van keren. Om te veranderen van afslag, kruispunt of rotonde.