DOEI:

"Een deel van mij wil wel blijven."
"Dan blijf je toch?" Hij zei het met een licht smekende vraag in zijn stem.
Ze stonden buiten, in de donkere nacht. Het licht van de lantaarnpaal scheen somber over de verlaten straat.
Ze boog haar hoofd en speelde met de fietsbel.
"Nee, het spijt me, maar ik ga."
Hij keek haar even aan. Knikte toen kort. Haalde zijn handen van haar stuur en stak ze in zijn broekzak.
"Doei?"
Hij knikte nogmaals, draaide zich om en liep met gebogen hoofd richting hoofdingang.
En terwijl hij de deur achter zich dichtdeed en de trap naar boven liep, fietste zij door de lichte miezerregen over stille straten. Vermengden er een paar tranen met die van de regen.