MOMENTLIEFDE:

"Intimiteit is iets anders dan verliefdheid. Ik denk dat iedereen bij
iemand wil horen. Daardoor maakt men soms te vaak een vergissing ...
en raakt men in de war."

Met een Turksbroodsandwich, iets nieuws dat de brasserie bedacht had, en een mexicaanse kipwrap met een verse jus d'orange, begonnen zij te smikkelen. Het was behoorlijk druk en er liepen kinderen langs de tafel. "Steek jij een poot uit, of doe ik het?" grapte de een. Grinnikend scheurde de ander met een ruk een stuk brood eraf en stopte het in haar mond.
PLING!
"Krijg jij een sms?" vroeg de ander met mond vol.
"Ik zal eens kijken."
Ze pakte haar Nokia en fronste tijdens het lezen haar wenkbrauwen.
"Wat is dit?" Ze liet het berichtje aan haar vriendin zien.
"Huh?"

Goan t misjien oetmake mt knet.
t veult neet zo good. Bin neet mie verleef.
Weet neet mejeh gmis gt en deenk dit knet dt neet weet.
Najaah, dkke kuz, Milou.

"Wat is dat nou voor taaltje?"
"Lijkt wel Fries ofzo en ook nog in een smstaal. Dit berichtje is duidelijk bedoeld voor iemand anders."
Vriendin gebaarde. Waarop de ander het berichtje nogmaals liet lezen.
"T veult neet zo good. Bin neet mie verleef." sprak zij hardop en barstte in lachen uit.
"Dat zal wel betekenen dat ze niet meer verliefd is."
"Ik stuur iets terug!"
"Wat? Nee, wat ga je sturen dan?"
Vriendin dacht even en besloot in haar 'geboortetaaltje', ze kwam oorspronkelijk uit Zwolle, een berichtje terug te sturen. Wanneer zij het dan zou oetmake?
Ze aten verder.
PLING!
Alsof er hoge nood bij zat griste vriendin de Nokia van de tafel.
"Vanaf. Nit meer op di num! Dikke poen! Mikou."
De twee barstten in lachen uit.
"Die MiKou heeft alweer een neie volgens mij." lachte vriendin.

De Twee kwamen binnen gewandeld, bleven even staan kijken, de ene spotte de vriendin die meteen haar hoofd omdraaide in een protest-negeer-actie. Ze konden geen plek vinden, alles zat vol, en dus liepen ze weer naar buiten. Ze stonden buiten te praten, keken de hoek in waar de vriendinnen zaten en Een van de Twee, die toen destijds haar had laten zitten, heel laf niet meer gebeld had en zichzelf aangepraat had dat tijd alles liet vergeten, bleef in de ogen staren van de ene. En droop vervolgens af. Met staart tussen de benen. Als in een gedoodverfde momentliefde.

En toen begon de zondagochtend erg laat, maar wierp zij een blik naar buiten, zag de stralende zon en besloot de momentliefde op te snuiven.