IK VOEL WAT JIJ (NOG) NIET VOELT:

De feestgangers gingen een voor een, of in setjes, naar huis. Ze lieten zichzelf uit. "Spreek je!" werd er geroepen. "Ja, tot gauw!"
En op de grond zat een voor haar onbekende jongen, een beetje doelloos voor zich uit te staren. Dronk af en toe uit z'n halflege glas. Luisterde naar het gezelschap dat naast haar zat, of hing eigenlijk, en vond het wel best.
De kale meneer glimlachte naar haar. Zij streek hem over zijn wang en glimlachte terug. Ze had de vertraging in haar handen gevoeld, van de rose-tjes en van de roes die ze daardoor voelde. Zijn hand betastte haar buik. Ze voelde kriebels. Ze moest ervan lachen. En toen voelde hij dieper, pookte met zijn vinger in haar zij en buikstreek. Ze had opeens een vervelende, zeurende pijn gevoeld. Een rare pijn. Niet van het poken, maar een dieper soort pijn.
Hij had met een frons haar buik betast en bekeken. Keek toen naar haar op en zei serieus: "Volgens mij heb je een blinde darmontsteking. Laat ernaar kijken."