WOEIIIII:

Er was afgesproken in de avond bij de Lux. De Lux stond er nog wel, gelukkig. De takken van de bomen woeiden over de gladde stenen langs het archief, de bibliotheek en de kerk.
De tassen van de H&M leken hun eigen weg te willen gaan; alsof de hond de baas uitliet in plaats van andersom. Het had geen zin om te fietsen naar het station, het had ook geen zin om haarlak in het haar te doen. Het had geen enkele zin om wat voor paraplu dan ook op te doen. Het had totaal geen zin om mooi te willen zijn. Het gezicht leek spontaan beginnende lachrimpels glad te strijken. Lenzen in houden of brilletje op had ook geen zin, men hield de ogen negen van de tien keer toch gesloten. Verwaaide taferelen.
De zware deur deur van de Lux ging amper open. J. zat er al. Gelukkig. Ze was namelijk vergeten een tijdschrift, krantje of boek mee te nemen. Kus-kus-kus. Sjaal af. Jas uit. Dicht tegen de verwarming kruipen.
"Zo, helemaal verwoeid, maar aanwezig! Ik wil nu een bak leut!"
Het Lux personeel was er eentje van laat maar waaien. Heel toepasselijk. Lekker kletsen met de gasten. Bitterballen en uiensoepjes rondbrengen op z'n elf en dertigst. Dat was in sommige gevallen niet fijn, maar bij de Lux normaal. Dat hoorde erbij.
"Een thee en een cappuchino." De ober zette het neer. Liet de theedoos zien.
"We hadden het de vorige keer toch over wintersport?" vroeg hij toen.
Oh, dat had best gekund.
"Dat ik het niet leuk vind? Wintersport?"
Hij knikte. Pakte z'n dienblad vast en ging.
J. keek de ober met kromme rug na.
"Hij was met je aan het flirten."
"Ohw. Ik zie het verschil nooit tussen oprechte interesse en geflirt."
"Ja, dat maakt je prooi voor inpalmelarij."
"Inpalmelarij..."
"Uhuh."
"Daar zou je best eens gelijk in kunnen hebben. Ik neem het in behandeling."
...
"Laatst stond ik op het station te wachten, m'n aaipotje op, tikte iemand me op de schouders. Of ik de dochter was van die en die, de honkbalcoach. Mijn vader heeft inderdaad vroeger gehonkbald en honkbal gecoached. Ik ging vroeger weleens kijken. Niet om het spel, want dat duurde me te lang om helemaal te snappen, maar honkballers zijn uitermate interessante figuren. Softballers daargelaten. Wat was mijn punt ook alweer?"