hoofdstuk. (Met een H van Hufter:)

Er werd even gedacht: welke letter had het ooit in z'n bolle hoofd gekregen zichzelf boven de rest te verheven en zich pontifikaal vooraan te zetten met een enorme hoofd voor zijn letter.
Tijdens het voorzichtige schrijven vergat ze steeds de hoofdletter. Men had geopperd en gezegd: Ga nou eens wat doen. Begin en laat je verrassen. (Een veelvuldig uitgekozen zin ontvangen via meerdere emails.)
Soms moest je maar gewoon beginnen. Kreeg de hoofdrolspeelster een karakter. En kon het karakter alleen uitgediept als het verhaal vorm kreeg.
Werd een scene opeens een hoofdstuk. Werden woorden lange zinnen die allen met elkaar verbonden waren en typten haar vingers oneindige alinea's.
Maar ze vergat de hoofdletter. De hoofdletter was een waar ongemak. Eigenwijs begon ze de hoofdletter te mijden.
Het was dat ze in Word steevast de hoofdletter vergat maar autocorrectie als een arrogant wezen met de pas op de plaats de kleine letter omzette in groot.
Terwijl de last.fm liedjes uit de pc zongen, jazzy-achtige deuntjes a la Diana Krall, dansten haar vingers over een nieuw toetsenbord.
Waar de E al aan het vervagen was en de D ineengedrukt leek te blijven. Moest zij met een vijltje de knop van de D er steeds uit wurmen.
Wie zei ooit dat schrijven de kunst van het verwoorden van kronkelgdachten was, binnen in iemand's hoofd? Welke letter had het ooit in z'n bolle hoofd gekregen zichzelf boven de rest te verheven en zich pontifikaal vooraan te zetten met een enorme hoofd voor zijn letter? Nou?

15.19: Ooit geweten dat autocorrectie in Word bij de naam Chantal Schandpaal corrigeert? Nee? Wist ik ook niet.