geheimen. Het zet me aan het denken. Natuurlijk heeft iedereen wel iets waar hij of zij zich misschien een beetje voor schaamt waardoor het hardop vertellen zich zou uitstellen of nooit zou openbaren. De ene mens is schaamtevoller dan de ander.
Soms wil je helemaal niet mysterieus of zwijgzaam zijn over dingen maar gebeurt het gewoon dat je het niet openbaart. Dat kan karakter zijn. Misschien dat ook omgeving en opvoeding een rol speelt. Of misschien heb je ooit weleens wél rustig en open bepaalde dingen verteld waardoor de ander zulke nare reacties achterliet dat je nu wel oppast.
Wat is open en wat is dicht?
Op nieuwjaarsdag ging ik op visite bij m'n ouders. Ik had verteld dat ik me herinnerde dat ik, toen ik klein(er) was, ergens in een hotel in Gelderland bovenaan de trap van de ingang van dat hotel met een mattenklopper naar beneden roetsjte. Ongeacht wat mensen zeiden. Ongeacht wat dan ook.
Als ik me inleefde kon ik dat suizende gevoel in m'n buik nog voelen. Mijn moeder zocht op zolder naar de map met oude foto's maar kon díe foto niet vinden.
(Krijg ik (meer) waardering voor: kleine kiertjes van deurtjes in kamertjes.) Wat ben ik blij dat ik leer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten