maar deze keer wel. Dat heette tegenstrijdigtegendraads. Een karaktereigenschap die weleens jeukt onder de voet.
De goede voornemens waren al bij menigeen de revue gepasseerd; Sonja Bakker, stoppen met roken of minder werken. Ik mocht niet klagen; ik hoefde niet aan de Sonja, ik had elke dag Schijt Aan Sonja, ooit in een ver verleden een pakje mentholsigaretten opgehoest en daarna n00it meer, en ik werkte officieus al 'part-time.' (Slaat nergens op want ik maak dagen van zo goed als negen uren.)
Ik ging mijn karakter te rade. Vroeger een pietje precies met mapjes voor alles en nog wat en netjes bijgehouden en opgeruimd, alles onder controle, maar de laatste jaren rommelde ik maar wat aan. Toch kocht ik een ordner. Om mijn bankzaken 'op orde' te brengen.
Probeerde ik wat vaker toe te geven aan mijn gevoel; zeggen dat ik een keer een kraamvisite, bezoekje, lunch, uiteten, bioscoopje, zomaar-borrelen oversloeg. Omdat ik mijn accu moest opladen. Keuzes maken. Toegeven aan mezelf. Leren 'nee' zeggen kostte me moeite. Alles was namelijk altijd zo leuk.
Meer de dag op me af te laten komen. Plannen hoefde niet meer zo nodig. Wat kwam, kwam. Wat niet kwam, kwam ook niet. Geen verwachtingen, geen gedachten. Hier en nu. Doen. Genieten. Proberen niet meer te piekeren over dingen waar ik toch geen antwoord op had/kreeg. Verspilde energie, heette dat volgens mij.
En werd Neil mijn huisdier. Een blauw nijlpaard met een gleuf aan de bovenkant. Ja, aan de bovenkant. Een spaarnijlpaard. Ja, onder andere om de vakantie naar China te bekostigen. Gedeeltelijk.
Vandaag dumpte ik er weer een muntje van twee euro in. Ik hoorde het muntje vallen tegen de andere muntjes aan zodat het een rinkelig geluid gaf.
Als gespaard geld in een potje. Voelde goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten