MIJN HAAR WAS WEER,

een beetje lang. Nee, niet aan de onderkant, maar m'n pony was lang.
Met een schaar stond ik voor de spiegel van de badkamer, klaar om er eens flink tegenaan te gaan.

Als in een onmiddelijke flashback waande ik me tussen twee schappen in de kleuterklas. Waar de bakjes met plak, scharen en prikkers stonden. Ik haatte prikken trouwens, duurde altijd veel te lang.

Maar ik waande me tussen twee schappen die midden in de klas stonden. Waar je je een beetje tussen kon verbergen. Waar je het bureau (met de blauwe steen erop, en dat vertel ik ook nog weleens) kon zien en waar de kinderen aan het spelen waren op het kleed met blokken en auto's.

Ik pakte een schaar. Er waren al haren van poppen geknipt, thuis en in de kleuterklas, waardoor Juf Elly genoodzaakt was even met m'n moeder te praten.
'Ze moet maar kapster worden.' had Juf Elly geopperd.

Ik had geen spiegel, daar tussen die schappen in de kleuterklas. Maar ik dacht, ik kan het zo ook wel. En dus knipte ik een pluk haar uit m'n pony. Ik weet verder niet of de kinderen moesten lachen. Dat had ik, denk ik, zoals dat gaat, uit m'n geheugen gewist.

Mama was erg boos, toen ze me kwam ophalen om half vier. Want de volgende dag kwam de schoolfotograaf.