ZE WAS NET ZO GROOT EN TENGER,

als ik. Ze stond naast me in het treinhokje. Met een grote koffer.
Ik had zin om wolkjes te blazen maar dat deed ik maar niet. In plaats van wolkjes blazen bekeek ik m'n stoffige rode laarzen. Die moesten wederom eens stevig gepoetst, dacht ik. Of ik koop nieuwe. Bedacht ik me toen.

'Mag ik je iets vragen?' vroeg het net zo grote en net zo tengere meisje naast me.

Ik deed m'n iPod oortje aan een kant uit en knikte.

'Heb jij je OV bij?'

Ik keek haar zwijgend aan.

Het had er misschien vreemd uit gezien. Als een verstild moment tussen twee onbekende mensen. Alsof een film was stopgezet middenin een beginnende dialoog.

'Wat zeg je?'

Ik moest het verkeerd verstaan hebben.
Dat moest gewoon.

'Of jij je OV bij hebt. Ik snap die feestdagen niet. Bedoelen ze daar dan ook de kerstvakantie mee?'

Ik zag haar haarkleur niet vanonder haar Russische muts.

'Nee. Ik heb geen OV.' deelde ik haar mee.

Ze maakte een stille 'O' met haar mond. Blies een pluk haar uit haar gezicht en deed een soort van 'whatever'.

Voor iedereen nog een Nivea- ig nieuwjaar. Misschien werkt dat spul echt wel.