DE WEEK ZAL VOL,

drukte zijn. Net zoals afgelopen week. Waardoor ik snel de dagen doorloop; de tijd een ondergeschikte rol lijkt te spelen. Waarin ik vlieg en ren, huppel en spring.

Dat de tegenhanger; het alleen willen zijn met de rust en kalmte om me heen, de lampen in sfeerlicht, een enkel kaarsje brandend, met achtergrondmuziek, geen telefoon, alsof ik me verberg, verstop van alles dat buiten in de stad verder springt en danst.

Dat ik twee dingen ben. Dat ik me paradoxaal voel. Dat het soms trekt aan mij, of duwt. Dat ik soms 'ja' zeg en later, in mijn tegenstrijdige bui, niet meer wil. Wens. Voel. Het lonkt en het duwt weg.

Leren naar m'n gevoel te luisteren. Wanneer is genoeg genoeg. Balans. Wanneer de gordijnen dicht, telefoon op stil en tril en wegdromen met de beelden van een mooie dvd, en wanneer de voordeur geopend en mijn benen de weg wandelen naar drukke plekken.

Het trekt soms en duwt. Kan ik niet allebei zijn?
Jawel, werd er gezegd en geknikt. De mens is een vat vol tegenstrijdigheden. 'De mens lonkt en verlangt, doet en staat stil, ademt en slaapt en ondertussen loopt hij op het pad dat de wegwijs heet.'