Als je berust, laat je toe.

Afgelopen nacht sloeg de klok drie uren en moest ik naar de w.c. Ik weet niet wat het is de laatste tijd, met m'n blaas, maar ik moet veel vaker 's nachts plassen. Mijn vriendin die wat jaren jonger is dan ik, opperde al eens dat ouderdom ermee te maken had. Ik vertelde dat ze haar mond moest houden.

In de nacht denk je andere dingen. Dingen zoals hot & spicy pringles chips. Ik weet ook niet hoe dat zo naar boven kwam want ik eet zelden chips maar pringles hot & spicy zijn best lekker.

Ook hoorde ik de waterval van de onderbuurman. Ik fronste m'n wenkbrauwen want normaliter ging dat ding uit na elven. Het kletterde maar door. Wel rustgevend, zo vond ik. Ik leunde achterover, plooide mijn kussen onder mijn oor en sloot mijn ogen.

In de nacht denk je serieuze dingen. Dingen als zoektochten naar berusting en kalmte. Nu realizeer ik me dat prakizeren over berusting en kalmte niet gebeuren moet als het net na drieen is in een doordeweekse nacht. De klok zou snel kwart over zes piepen en zouden mijn benen over de rand gehesen worden.

Zo gedurende de nacht herinner je je opeens dingen. Van vroeger. Dingen die verklaren of duidelijker maken. Dingen die ophelderen of je laten nadenken. Het is alleen zo verdomde irritant dat het dus na drie uur in de nacht moet zijn. Dat herinneren. (Waarom herinner ik me deze dingen niet om twee uur 's middags als de kinderen slapen en ik heel bureaucratisch allerlei formulieren zit in te vullen?)
In sommige gevallen berust ik niet. Ik wil doorgronden en waar nodig veranderen.



Ik bedacht me afgelopen nacht dat S (3 jr) vertelde dat als ik wegging hij ging zwaaien naar het vliegtuig. Dat hij me wel ging missen, hoor. Het gevoel dat je gemist wordt is een wonderschoon gevoel. Ik kan het niet anders verklaren.

Uiteindelijk bedacht ik me dus, ver na half vier inmiddels, dat die waterval best de boosdoener kon zijn van mijn blaasvulling.