Het is vreemd hoe energie werkt. Vooral in je lijf. Dat ik gisterenavond met een uitgelaten gevoel de bus instapte en langs wijken in Nijmegen reed op zoek naar (weer) een inspirerend mens. Dat ik langs oudere huizen ging, een piercing en tattoo shop en een buurtsuper. Voorbij de garage waar ik een seintje kreeg om uit te stappen. Mijn energiepeil was hoog.

Ik sprak iemand die me handvaten geven kon. Die me liet nadenken over passies. Ze noteerde het één en ander. Ze prikkelde me. Ze lokte me uit. Denk eens na over dit, denk eens na over dat.

Een tijdje geleden bevond ik me min of meer op een dood spoor. De weg die ik jarenlang bewandelde, had een einde. En daar stond ik dan, met mijn handen in de lucht, zo van, wat nu? Was dit wat ik nog jarenlang wilde? Wat waren mijn kwaliteiten en wat waren mijn valkuilen? Daarnaast teveel andere dingen die mijn leventje bezighielden. En nu nog.

Ik wachtte in de wachtkamer, met een vers gezet kopje koffie, gehannes met een kop en schotel, toen de regen opeens met bakken uit de lucht viel. Alles was ineens donker en verlaten op straat. Maar na regen komt zonneschijn, bedacht ik me.

Soms kom je mensen tegen die niet meteen opperen dat je 'gewoon' je baan moet opzeggen, je huis moet onderverhuren en een jaar moet gaan rondtrekken in Thailand. Of suggereren dat je 'gewoon' naar Spanje gaat, een lekkere Spanjaard ontmoet die je bezwangerd zodat je 'gewoon' BOM moeder wordt. Dan kun je 'gewoon' alles zelf doen en heb je alles 'gewoon' zelf in de hand. Bovendien krijg je dan een heel knap kind; zo'n lekkere donkere baby met mooie bruine ogen.
Of vertellen dat je 'gewoon' niet naar geld moet kijken want per slot van rekening maakt geld allerminst gelukkig dus je zou 'gewoon' kunnen stoppen met werken en een moestuin kunnen beginnen in je vrije tijd.
Of vinden dat je 'gewoon' een voltijdige opleiding kunt gaan doen zodat je wel voor de klas kunt gaan staan want vroeger deed je toch ook al zoiets en dat vond je toch zo leuk?
Of oordelen dat je 'gewoon' niet meer past bij je huidige werk en toch echt iets creatiever moet gaan doen.

De inspirerende mevrouw legde alles opzij en keek me met rode ogen aan. Net ervoor had ze een erg labiele indruk gemaakt toen ze hevig knipperde met één oog. 'Ja, sorry hoor, als ik een beetje in m'n oog zit, maar ik heb erge last van m'n lens.'
Ze legde haar handen in elkaar en keek serieus.

'Karin, gun jezelf de tijd. Zoeken en vinden kost tijd. Je bent nu aan het orienteren. Daar heb ik respect voor. Veel mensen bevinden zich op een doodlopend spoor en halen hun schouders op. Erkennen dat je zoekende bent geeft onrust maar ook perspectieven.'

Ik lachte in m'n vuistje. Ka die zichzelf de tijd gunt.