Dus ik sloeg de gordijnen van me af, keek naar de hemelsblauwe lucht en zag beneden een enorme oude auto staan. Ik knipperde eens met m'n ogen, knipperde nogmaals, vloog naar mijn fotocamera en speerde de deur uit. Er stonden twee rockers beneden, eentje met een kortgeschoren kapsel en soort van kuif, tattoo's en zwarte kledij, en de eigenaresse van het nieuwe appartementje, op mijn etage, droeg iets soortgelijks.
Soms ben ik blij met mijn spontane impulsiviteit.
'Mag ik een foto maken van die auto?'
Hij verontschuldigde zich meteen. Hij had de auto eigenlijk niet gewassen maar natuurlijk mocht ik een foto maken. De oudere vrouw, de moeder van eigenaresse, bekeek me eens.
'Ben jij Karin?'
Ik keek op van mijn dagdroom. Ik zag mezelf namelijk in die auto zitten, ergens op route 66 in Arizona. Ik voelde de wind door mijn haren gaan terwijl de zon fel scheen in een vaag, blauw licht met de schittering weerkaatsend op de brede motorkap. De weg was lang en het gevoel oneindig.
'Eh ja, ik heet Karin.'
Ze knikte en wees.
'Jij hebt bij mijn oudste dochter in de balletklas gezeten. Spitzenklas.'
Of ik Nadine kende. Ik dacht na. Ik dacht nog eens na. Het had best gekund. Dat ik bij een Nadine in de spitzenklas gedanst had. Ik wist het echter niet meer.
Maar moeder(s) was overtuigd. Ze noemde nog de naam van de balletschool en ik kon niet anders dan bevestigend knikken.
De wereld is klein. Ik glimlachte vanbinnen. Ooit droeg ik zwart. Ging ik op achttienjarige leeftijd elke zaterdag rocken in een rockcafe waar ik voor het eerst in aanraking kwam met jaren zeventig muziek en dansen met-je-ogen-dicht. En ook dat mensen vanalles veronderstellen en dat negen van de tien keer het beeld vervormd, vervaagd dan wel totaal verkeerd ingeschat is. In dat cafe, dat mijn bijnaam droeg, (en nog steeds bestaat), kwamen de meest ruig uitziende mensen. Mensen met duistere blikken en zwarte kleding, legerschoenen, vette zilveren ringen, tattoo's en lang haar. Er werd daar nooit gevochten. Als iemand per ongeluk tegen iemand botste werd er zelfs 'sorry' gezegd.
Ik bedankte de eigenaar van de blitse auto. Even later hoorde ik een onwijs ronkende motor en reed hij weg, de straat uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten