Ik zou 'm in kunnen sturen naar briefgeheimen.nl. Ervoor zorgen dat mijn geheimpje in deel 2 komt van het gelijknamige boek. Het kwam ook zonder erg mijn gedachten binnengefluisterd.
Dat gezinnetje voor me in de trein, dat frans pratende gezin met drie kinderen en een kwijlende baby, waarvan de vrouw langer dan de man met de lengte meegenomen van haar enorme afro, en dat ene kind dat schuin voor me zat met een zak vieze, smerige chips die ze in een plastic zak deed om daarna onder de stoel te schuiven richting mijn voeten.
Voor ik er erg in had bedacht ik me dat ik best wel die plastic zak had willen pakken met mijn voet, voorzichtig naar achteren zou schuiven zodat ik erna de zak chips eruit zou pakken en de tas weer terug zou schuiven. En dan net doen alsof ik van niets wist als zij met haar handen zou voelen en tot de ontdekking kwam dat haar smerige, stinkende chips verdwenen was.
Gemeen. Maar wel lachen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten