Zo makkelijk het ging in Beijing, zo moeilijk is het hier, om de herrie van alledag uit mijn hoofd te zetten. Ik weet niet goed wat de ingredienten zijn geweest in Beijing, want het voelde zo als vanzelf, maar des te vervelender is het nu om te ontdekken wat ik doen kan aan de alledaagse Nederlandse herrie hier.
Zo viert de onderbuurman vakantie. Onderbuurman, die, als hij me in zijn vizier krijgt, (en daar heeft ie nu plenty tijd voor) de gewoonte heeft heel hard te gaan roepen dat hij bestaat. Niet letterlijk, maar gisteren toen ik mijn raam wilde sluiten, riep hij heel hard: 'Hallo buurmeisje!'
Maar onderbuurman viert dus vakantie. In zijn achtertuin. Met keiharde muziek die vanuit zijn woonkamer zo de achtertuin in schiet, en doorschiet naar mijn kleine woonkamer. Ik was een boek * aan het lezen en las wel drie keer dezelfde zinnen voordat ik verder kon. Ik begon me te ergeren. Een irritant gevoel. De afspraak die ik met mezelf gemaakt had, vooral tijdens mijn trip naar Beijing, was me niet meer zo snel te ergeren. Ergernis is slecht voor het hart. En mijn uitstraling. Ik zuchtte een keer diep, schudde m'n hoofd, rekte en strekte mijn nek en sloeg een bladzijde om.
Toen ik gisterenavond te moe was om verder te lezen, (die jetlag blijft een beetje met vlagen rondhangen sinds terugkomst), besloot ik gewoon naar bed te gaan om daar mijn ogen te sluiten en vooral heerlijk te dromen. In mijn dromen passeerden al mannen met geel gebreide truien en een onbekende die alleen maar over m'n rug wreef, maar ook een douane check met rontgeapparatuur en iemand die in mijn keel keek. (don't ask.)
Onderbuurman zat in zijn achtertuin een praatje te maken met iemand die boven me woont. Hij moest natuurlijk met zijn stem boven de house-achtige muziek uitkomen en boven zijn stereotoren in zijn woonkamer. Ik lag op mijn rug en besloot mijn spieren te ontspannen. Een soort van ik-laat-het-los-idee. Ik luisterde naar mijn eigen ademhaling, concentreerde me op hele andere dingen en eventjes leek het te werken. Ik voelde me even niet thuis, so to speak.
Ik leg de nadruk op eventjes. Onderbuurman besloot mee te gaan zingen met een nieuw nummer dat de CD eruit knalde. Heel even probeerde ik vast te houden aan het gevoel van niets in mijn hoofd. Ik wilde het vastgrijpen en bij me houden maar het zweefde al van me weg. Ik zuchtte eens diep, gooide toen mijn benen over de rand, zocht verwoed in mijn la en ging weer liggen. Onderwijl eigenwijs volhoudend dat ik niet geergerd was. Ik was het.niet. Ik propte heel snel twee fluoriserende groene oordoppen in mijn oren.
* binnenkort ga ik je meer vertellen hierover, want .. nou ja, als ik je dat nu zou vertellen hoef ik dat straks niet meer te doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten