Red lights are flashing on the highway
I wonder if we're gonna ever get home
I wonder if we're gonna ever get home tonight
Everywhere the water's getting rough
Your best intentions may not be enough
I wonder if we're gonna ever get home tonight
Onderweg in de trein naar Eindhoven, onderweg naar een belangrijk gesprek over mijn toekomst, legde ik mijn vermoeide hoofd tegen het koude raam. Het leek wel herfst; de regen kletterde tegen de vieze ruiten en de mensen droegen jassen en hielden hun paraplu hoog. Onderweg in de trein volgde mijn blik het spoor. Een lang en oneindig spoor.
But if you break down
I'll drive out and find you
If you forget my love
I'll try to remind you
And stay by you
When it don't come easy
Voorbij Vught stond er plotseling een jonge vrouw langs het spoor. Ze droeg een zwarte broek en truitje en hield haar armen over elkaar heen en leek het spoor en de trein te volgen met haar ogen. In mijn onmiddelijke innerlijke reactie schoot ik overeind. Wat was daar? Wat was daar aan de hand? Waarom stond zij daar? Wat ging ze doen? Ze stond daar niet voor de lol. Haar voeten in nat gras, modder en verderf.
Mijn hart bonkte in m'n keel. Even knipperde ik met m'n ogen. De trein was al voorbij en de trein reed langzaam omdat er nog gestopt moest worden. Had ik per ongeluk een trippende paddestoel gegeten in plaats van een champignon toen ik ervoor nog gelunSt had met broer? Droomde ik dit of was het echt?
Tranen schoten in m'n ogen. Driftig knipperde ik ze weg. Soms draaft je leven zo voorbij in alles dat een werkdag heet. Je staat op, trekt je kleding aan, eet je boterham en drinkt je koffie en vliegt de deur uit om te gaan werken. Je verdringt je zorgen en je angsten en als je klaar bent met werken sluit je de deur en wandelt naar huis. Je hebt ontmoetingen en gezellige avonden met vrienden en je lacht en je geniet. Dan spreek je mensen die zich afvragen uit 'wat voor een nest je komt.' Want de perceptie is vast en wel dat (vooral) asociale gezinnen te kampen hebben met alcoholmisbruik en depressiviteit.
Misschien bekijk ik de wereld wel écht een beetje op een andere manier. Weet ik dat uiterlijkheden in werkelijkheid niets zeggen. Dat een stilte een stem heeft en de grootste brulapen de onzekerheden zijn van de tijd. En dat er achter de meest puik uitziende huizen met twee salarissen, auto's voor de deur, welbespraaktheden en beleefdheden soms de grootste donkere geheimen schuilen die niemand zich voorstellen kan.
'Dan breek je er toch gewoon mee.' Gewoon. Een onzichtbaar koord dat verbindt door geboorte. De navelstreng die voedde, negen maanden lang, in een buik van een moeder. Waaruit een baby kwam die als een onbeschreven blad moest gaan groeien en moest gaan leren wat zijn/haar wereld te bieden had. Met of zonder een helpende hand. Je kunt iets dat onzichtbaar verbindt doorknippen wat je wilt. Dachten deze mensen nu echt dat het helpen zou?
I don't know nothing except change will come
Year after year what we do is undone
Time keeps moving from a crawl to a run
I wonder if we're gonna ever get home
You're out there walking down a highway
And all of the signs got blown away
Sometimes you wonder if you're walking in the wrong direction
En dus zong Patty Griffin terwijl ik me ontzettend 'drietig aan het voelen was. Zomaar opeens. Zomaar. In een trein op een spoor. Een oneindig lang spoor met een vertrekpunt en een bestemming. En ondanks het synoniem met de herfstige regenbui, de koele wind en de sombere lucht, glimlachte ik eventjes. Ik zat in iedergeval op het goede spoor. Ergens.
So many things that I had before
That don't matter to me now
Tonight I cry for the love that I've lost
And the love I've never found
When the last bird falls
And the last siren sounds
Someone will say what's been said before
Some love we were looking for
But if you break down
I'll drive out and find you
If you forget my love
I'll try to remind you
And stay by you
When it don't come easy.
(als je de mp3 wilt, mail me maar. het is de moeite waard.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten