maandag 14 mei 2007

ANDERE WERELD:

De bus, richting Den Bosch, bracht haar naar een halte aan een drukke weg. In de vroege ochtend stapte ze uit de bus met een onbestemd gevoel. Niet altijd, maar zeker in het begin zat ze met het liedje van INXS op in die verlaten bus.
Sommige ochtenden leken stiller dan anders. Terwijl ze het stukje bos naderde, het grote gebouw voor zich zag opdoemen, als grauwe blokken steen, volgde ze het paadje langs de hoge bomen die ruisten in de wind.
Vroeger stopten ze de gekken ver weg in de bossen, weg van de mensheid. Verstopt en weggemoffeld. Er kraaide een haan. Haar voetstappen zorgden voor ritselingen. De takken knapten onder haar schoenen.
Ze passeerde een oud verlaten kerkhofje. De oude stenen stonden scheef. De namen nauwelijks herkenbaar. De stenen groenig en duister. De ochtend leek stiller dan anders. Alsof er energieen rondwaarden waar zij nauwelijks grip op had.
Ze wandelde langs een unit. Deze unit was een gesloten afdeling voor jeugdige 'gekken'. Haar was verteld, bij haar stage intake, niet bij dat gebouw te komen. Of in iedergeval, zij mocht nooit verzocht worden daar te werken. De jeugdigen waren van haar leeftijd. Er zouden grenzen overschreden kunnen worden. Althans, die kans bestond.
Er liep een jongeman naar buiten, oud versleten broek en shirt, verward haar alsof hij net uit bed kwam. Hij keek lodderig uit z'n ogen. Zij bedacht dat hij net medicijnen had ingenomen.
Ze liep verder naar de unit waar ze wezen moest. Waar de oudere 'gekken' bezig waren met opstaan. Waar de koffie pruttelde uit een enorm apparaat en de vaatwasmachine net klaar zou zijn. Ze opende de rode deur en liep de gang in. Hing haar jas op en pakte de sleutel om in de kast haar spullen te pakken om te beginnen.
Het was altijd een andere wereld geweest. Waar de 'gekken' allemaal op een bepaalde manier liepen, trager, onvast. Waar zij met een wazige blik in hun ogen de wereld vast matter inschatten.
Er stond, jaren later, een vrouw naast haar op het station. Ze tilde steeds een been lichtjes op en dan de andere. Haar sigaret moest nodig een asje verwijderd. Ze draaide langzaam, als in slowmotion, haar hoofd opzij.
Even bekeken ze elkaar. Tastten elkaar af. Ze vroeg zich af hoe de wereld in tweeen verdeeld kon zijn.

Geen opmerkingen: