MET DE JO JO'S OP STAP:

Het was na World Press en voor de stoelendans op het terras van Fonteyn. Dat ze struinend langs kraampjes bij de Nieuwmarkt liepen en een verzameling oude foto's bekeken en ander oud materiaal.
De vrouw glimlachte en vertelde de man achter het standje dat ze ook oude foto's op zolder had liggen maar weg had gedaan.
"Ik wist niet dat ze nog wat waard zouden zijn."
De man schudde z'n hoofd en riep ineens met harde stem. "Ja, sommige mensen snappen dat niet, daar zijn ze te dom voor!"
Ze hadden met z'n drieen erbij gestaan en gekeken naar het tafereel. De vervelende woorden van de man sloegen nergens op. Dat vertelden ze dan ook. J riep dat ze het niet erg netjes vond, zo'n botte opmerking.
De andere J riep mee. Zijzelf moest gewoon lachen. Ja, uitlachen. Sommige mensen waren het gewoonweg niet eens waard om boos op te worden, bedacht ze.
Het was koud en nat op zondag. Ze waren verwend geweest de afgelopen weken. Nu zaten ze op een verwarmd terras te vernikkelen van de kou, met koffie en bier. Na twee keer te veranderen van plek renden ze bijna naar binnen. Daar was het gelukkig lekker warm en werd er van appeltaart en bittergarnituur gesmuld. Het personeel was danig in de war van de stoelendans en presenteerde een rekening die hen deed glunderen maar ook deed twijfelen. Cappucino's, appeltaarten, bier, cola en bittergarnituur was wel meer dan negen euro zeventig. Maar het was hun fout. In dubio besloten ze toch een tientje neer te leggen maar snel te vertrekken.
Bij Het Tuinfeest was het dan eindelijk lekker warm. Met een lekker hapje en een drankje werden herinneringen opgehaald. Het was alweer zo lang geleden. Te lang geleden.
Bij het afscheid werd dan ook afgesproken het niet meer zo te doen.
"World Press is wel ons uitje, maar we kunnen best eerder afspreken dan dat."
In de trein onderweg naar huis sloot zij haar ogen. Moe maar voldaan.