HET CADEAU EN DE SNACKBARMAN:

Ze sjokte vermoeid, in de vage miezerregen en de trillende onweerklanken, richting station, in de veronderstelling haar trein niet te halen. Er was vergaderd. Haar wallen hingen halverwege haar wangen, ze gaapte met een hand voor haar mond, probeerde haar paraplu vast te houden terwijl haar mobieltje afging.
"Ik ben nu op het station." Verzuchtte ze, plotseling snakkend naar een hete douche, haar sloffen en een warme deken. Ogen die ze sluiten kon. Soezend op de bank met op de achtergrond de zachte geluiden van een muziekje. Geen afwas. Geen rommel. Geen kou en geen vermoeidheid. Ja, haar trein was net vertrokken. Hij liet een wazig spoor na in de mistige verte.
Ze stopte haar mobieltje weg, opende de deur van de stationsrestauratie en knikte naar een man met donker haar, die hevig in een doek stond te wringen.
Ze sjorde met de opening van haar tas, zocht verwoed naar haar portomonnee terwijl haar paraplu tussen haar benen op de grond kletterde. Er keken mensen op die een friet met aan het wegwerken waren.
"Zeg het maar?" vroeg de man, terwijl hij zijn handen onder de kraan hield en haar vragend aankeek.
"Mag ik een ..." Ze doorzocht haar tas en vond eindelijk haar portomonnee.
"Mag ik een koffie?" Vroeg ze terwijl ze haar portomonnee opende. In het eerste vakje zat geen briefgeld.
"Wacht even hoor. Ik weet niet eens of ik wel geld bij me heb."
Hij wachtte geduldig, lachte en leunde voorover om beter te kunnen zien wat er precies gefrunnikt en gefrutseld werd. Het maakte haar een beetje zenuwachtig.
"Hoe duur is een koffie?" vroeg ze toen, terwijl ze muntgeld aan het sprokkelen was.
"Een euro vijftig." Deelde hij mee.
Ze zuchtte, voelde haar bijholteontsteking opzetten en was teleurgesteld.
"Ik heb niet genoeg bij."
Hij beet op z'n lip. Krabbelde achter in z'n nek en keek even richting keuken.
"Ga daar maar zitten, dan breng ik je koffie zo. Ik moet even dat ding schoonmaken,-" Hij wees naar de automaat, "Dat gaat twee minuutjes duren, krijg jij je koffie van mij."
Ze keek op. Verbaasd. Verwonderd. Ze voelde zich blij. Het leek op een cadeautje! Ze had een kutdag achter de rug. Een lange werkdag, vergadering en ander gepieker. Hij maakte alles goed.
Ze legde haar tas op de andere stoel en schoof aan. Pakte haar boek en opende de bladzijde. Las totdat de snackbarman haar koffie bracht.
"Alsjeblieft." Knipoogde hij.
"Heel erg bedankt." Sprak zij. En ze meende het, die glimlach.