ROGIER:

"Mag ik je kaartje zien?" vroeg een lichtelijk hese stem van ergens boven haar.
Ze was even weggedommeld. Vanmorgen was ze ook al bijna te laat gearriveerd op haar werk doordat ze door de snooze geslapen had. Met een sprint uit bed regelrecht de badkamer in en als een wervelwind heen en weer rennend met haar ene been in een spijkerbroekspijp en lurkend van een kommetje yoghurt had ze enorme haast gehad.
Ze knipperde met haar ogen en keek op.
"Eh, oh ja, natuurlijk." stotterde ze.
Ze friemelde in haar tas. Kon moeilijk bij haar portEmonnee. Verdorie, wat ging dat allemaal moeizaam.
Ze haalde een kaartje uit haar zijvakje en liet het zien.
"He jammer." zei de jonge, knappe, conducteur. Ze had hem nog niet zo goed bekeken maar, jeetje, best een leuk ding.
"Wat is jammer?" vroeg ze.
"Dat je geen OV hebt. Dan had ik kunnen zien wat je naam is."
Ze knikte. Het euromuntje viel nog niet echt. Oooooohw! Bedacht ze ineens. Ze moest blozen.
"Dat kan je toch ook zo vragen?" opperde ze.
Hij knikte.
"Ik ben Rogier. Jij?"
"Nee, ik niet." reageerde ze droog.
Hij moest lachen. Ze zag dat ze eruit moest.
"Nou, dag Rogier!" riep ze terwijl ze langs hem heen liep en glimlachend achterom keek. Hij zwaaide terwijl de volgende passagier wachtte om zijn kaartje te laten zien.
"Ik ben Hans." vertelde de passagier.