REUNIE REUNIE:

Ze had op haar bed gezeten, in de avond. Mama had net de deur gesloten voordat ze nog welterusten zei. En 'het komt allemaal goed'. Maar er biggelden tranen over haar wangen.
De grote vakantie was voorbij. Morgen zou ze naar haar nieuwe school moeten. Waar ze naar onbekende klassen moest met onbekende kinderen. Terwijl haar vertrouwde vriendjes en vriendinnetjes, van de zesde klas, aan de andere kant van de stad samen naar hun school zouden fietsen.
En ze miste alles dat ooit zo leuk en vertrouwd was. Wat veilig leek.
Vanaf morgen was alles anders. Gingen er nieuwe hoofdstukken uit nieuwe boeken geschreven worden. Alles dat nog helder wit bleef zou met zwarte letters gevuld gaan worden. Zou ze ooit nog met haar vriendinnetjes kunnen afspreken?
Ze trok de deken over zich heen en sloot haar ogen. Vanaf morgen was alles anders.

21 jaar later:

Ze was de auto in gestapt, bij de drie vriendinnen van toen die nu volwassen en nog steeds hetzelfde gebleven waren. Onderweg naar Rotterdam kwamen allerlei verhalen los. Over toen.
Tijdens het hapje eten bedacht ze dat alles net zo vertrouwd gebleven was. Hoe bijzonder dat gevoel voelde. Er was een gat gegraven maar het gat leek in een dagje en avond gevuld. Gevuld met herinneringen. Maar ook met verhalen over tussendoor. Niet alles was over rozen gegaan. Niet alles leuk en aardig. Er was geknokt in het leven, getraand en er weer bovenop geklommen.
Het Dolly Dots concert was een grote flashback naar toen. Hoe ze met z'n allen op het schoolplein hun pasjes stonden te oefenen. En bij elkaar thuis. Liedjes kenden ze allemaal. Geen playbackshow werd overgeslagen.
Bij het laatste afscheidsliedje prikten er tranen in haar ogen. Ze knipperde ze hevig weg. Haar oude schoolvriendin naast haar liet zichzelf even gaan. En dat mocht. Het concert ging over vriendschap, vertelde een van de Dotten. Er ging kippenvel over haar armen. Ooit, als klein meisje, 12 jaar en zo verdrietig, omdat papa werkloos was, het huis moest verkopen en zij naar de andere kant van de stad moest gaan, naar een nieuwe mavo, weg bij haar vriendjes en haar lieve vriendinnetjes, bedacht ze dat ze het misschien wel nooit terug zou krijgen. Maar het was er weer voor even.
Een dag ervoor zei ze nog tegen iemand dat het leven soms kut was, en soms zo mooi.
Ze knikte, bekeek al haar vriendinnen die nu volwassen waren, en bedankte dit moment.

[filmpje. ]